hsep

แลกเปลี่ยนอิตาลี

2024-02-03

แลกเปลี่ยนที่อิตาลี …

ในช่วงเดือนแรกถือว่าเป็นช่วงที่ต้องปรับตัวเยอะมากค่ะ เพราะทุกๆอย่างแทบจะแตกต่างจากไทยมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องภาษา เป็นเรื่องที่ปรับตัวมากที่สุด เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องความเร็วในการพูด สำเนียง และภาษาถิ่นต่างๆ ผสมเข้าด้วยกัน หรือจะเป็นวิถีชีวิตของคนที่นี่ ซึ่งเมื่อพอปรับตัวได้แล้วก็ถือเป็นประสบการณ์ที่สนุกมากๆค่ะ หลายๆคนที่ได้เจอจากกิจกรรมตามเมืองต่างๆหรือในโรงเรียน ทำให้เราได้เจอคนมากมายและได้ทำความรู้จักกับคนหลายๆคนเลยค่ะ

วันแรกที่ไปโรงเรียน… คืองงมากค่ะ เพราะไม่ได้มีแค่ภาษาอิตาเลียนอย่างเดียว แต่ด้วยความที่เราเรียนโรงเรียน Liceo Classico นั้น ซึ่งเป็นโรงเรียนเกี่ยวกับการเรียนภาษาโบราณและประวัติศาสตร์ ทำให้เราต้องเรียนภาษาลาตินกับกรีกค่ะ ถือว่าเป็นรายวิชาที่น่าสนใจมากๆ ถึงแม้ว่าช่วงแรกจะไม่เข้าใจบทเรียนต่างๆ แต่เพื่อนๆในห้องและคุณครูก็พร้อมใจที่จะช่วยให้เราเข้าใจมากขึ้นค่ะ นอกเหนือจากนั้นยังมีวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาที่เราสนใจมากๆค่ะ ได้เรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมหรือภาพวาดกรีก โรมัน หรือในยุคต่างๆ หรือแม้แต่วิชาวรรณกรรม ที่ในแต่ละปีจะแบ่งออกเป็นวรรณกรรมโบราณ หรือแบบร่วมสมัยเป็นต้น บางครั้งก็มีกิจกรรมทัศนศึกษาดูงานศิลปะด้วยค่ะ

ด้วยความที่โฮสต์เป็นทั้งคุณครูปรัชญาและประวัติศาสตร์ศิลป์ทำให้บางครั้งก็ได้ไปต่างจังหวัด ไปเยี่ยมชมทั้งสถานที่ประวัติศาสตร์ต่างๆ ทำให้เราได้เข้าใจกับประวัติศาสตร์ในประเทศนี้ หรือแม้กระทั่งนิทรรศการงานศิลป์ที่โฮสต์แม่เป็นคนจัดงาน ทำให้เราได้รู้ถึงกระบวนการจัดงาน และงานศิลป์ต่างๆ ค่ะ

ส่วนเรื่องอาหารที่นี่พูดเลยว่าอร่อยมากกกก พิซซ่า สปาเกตตี้ พาสต้า และอื่นๆอีกมากมาย พูดเลยว่ามันหลากหลายกว่าที่เราคิดมากๆ แถมปริมาณก็แตกต่างจากไทยที่สุดเลยค่ะ ใหญ่โตมโหฬาร กินจนอิ่มเลย ด้วยความที่เราอยู่อิตาลีทางใต้ เพราะฉะนั้นเรื่องผักและผลไม้ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องความหลากหลายและความอร่อยนั่นเองค่ะ ทำให้แทบทุกมื้อนั้น เราได้กินผักเป็นส่วนใหญ่แล้วก็ตบท้ายด้วยผลไม้ค่ะ บางครั้งก็ได้ลองผลไม้ใหม่ๆที่ประเทศไทยอย่างเราไม่มีและเราก็แนะนำผลไม้บ้านเราที่เค้าไม่มีด้วยค่ะ5555 นอกจากนั้นทางภูมิภาคที่เราอยู่ก็ขึ้นชื่อกับพริกเพราะฉะนั้นเราสามารถที่จะทำอาหารไทยให้เค้าโดยไม่ต้องกังวลเรื่องระดับความเผ็ดเลยค่ะ555 แต่ถ้าเทียบแล้ว ยังไงอาหารบ้านเราก็เผ็ดกว่าแน่นอนค่ะ

ในการมาแลกเปลี่ยนในอิตาลีครั้งนี้ เราได้เจอหลายสิ่ง หลายอย่างมาเยอะมากๆ ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรมต่างๆที่ไม่เหมือนอย่างเรา กิจกรรมใหม่ๆที่เราได้ลอง หรือการตัดสินใจต่างๆที่ขึ้นอยู่กับเรา เชื่อว่าในอีกหลายเดือนข้างหน้า ยังมีสิ่งใหม่ๆที่กำลังรอเราอยู่ และทำให้เราได้เรียนรู้และเติบโตตามประสบการณ์ต่างๆอย่างแน่นอนค่ะ

Recognitin Awards

2023-05-31

Recognition Awards

เคปทาวน์-แอฟริกาใต้

2023-01-28

เคปทาวน์-แอฟริกาใต้…

สวัสดีค่ะ เราชื่อฝันฝัน เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนประเทศแอฟริกาใต้ เมืองเคปทาวน์ โครงการ YES รุ่นที่ 28/35

เหตุผลที่เราเลือกไปเคปทาวน์ เพราะเราไม่ได้อยากไปที่ที่มัน popular สำหรับนักเรียนแลกเปลี่ยนขนาดนั้น แล้วพอไปหาข้อมูลประเทศนี้ดูก็คือมันสวยมาก ๆ ก็เลยเลือกประเทศนี้

เริ่มแรกก็มีปัญหาเกิดขึ้น คือ โฮสที่จะรับเราติดโควิดก่อนเราเดินทาง 1 วัน มันทั้งเศร้าและสับสนมากๆ เพราะเราได้คุยกับเขามาพอสมควรจนสนิทกันแล้วแล้วจะยังไงต่อดี … แต่ยังไงก็ต้องไปต่อ the show must go on และแล้วก็ได้โฮสใหม่

พอเดินทางเราต้องเดินทางคนเดียว ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล เราจะไปถูกใช่ไหม จะหาเกทเจอใช่ไหม จะตกเครื่องรึเปล่า ตอนเปลี่ยนเครื่องเราก็เดินไปดูตรงบอร์ดมันก็ไม่ขึ้นว่าเราต้องไปเกทไหน แต่เจ้าหน้าที่ที่สนามบินก็น่ารักเราเดินไปถามเขาได้เลย รวมถึงพี่ ๆ แอร์โอสเตสบนเครื่องคือน่ารักมาก ๆ สรุปคือ การเดินทางราบรื่นมากๆ

เรารู้สึกว่าเราได้โฮสดีมาก เขาน่ารักกับเรามาก ๆ รวมถึงครอบครัวและญาติของโฮสเลย มีปัญหาอะไรก็คุยกับโฮสได้ทุกเรื่อง (รวมถึงเรื่องการบ้าน 555555 เพราะพอไปถึงสัปดาห์แรก ๆ ก็มีการบ้านโปรเจคที่โรงเรียน เราก็ไม่รู้จะทำยังไง เราก็เลยขอให้โฮสช่วย แล้วเขาก็ช่วยเราด้วย) โฮสชอบชวนเราคุยเพราะจะได้ฝึกภาษา ถ้าเราพูดอะไรผิดเขาก็จะแก้ให้ตลอด ซึ่งมันดีมากๆ รวมทั้งโฮสของเราเคยรับเด็กไทยมาหลายคนแล้ว เขาเลยค่อนข้างเข้าใจคนไทยว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร แล้วเขาก็บอกด้วยว่าที่เขาชอบรับเด็กไทย เพราะเด็กไทยน่ารัก นิสัยดี respect คนอื่น ได้ยินแบบนั้นเราก็รู้สึกดีเลย

วันที่เราไปโรงเรียนวันแรก เราก็กังวลว่าจะมีเพื่อนไหม จะมีคนเข้าหาเรารึเปล่า เขาจะไม่ใจร้ายกับเราใช่ไหม พอถึงโรงเรียน คือ ทุกคน nice กับเรามาก ๆ เข้ามาทักเลยว่าชื่ออะไร มาจากไหน หลายคนเลย แล้วเขาก็บอกถ้ามีะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ เรียนไม่เข้าใจหรือทำการบ้านไม่ได้ก็ให้เขาช่วยได้เลย ซึ่งเราอยู่โรงเรียน Bergvliet High School เป็นโรงเรียน semi government school คือเป็นกึ่ง ๆ รัฐกึ่ง ๆ เอกชน โรงเรียนเรามีนักเรียนแลกเปลี่ยนจากหลายประเทศเลยทั้ง อิตาลี เยอรมัน ฝรั่งเศส สาธารณรัฐเช็ค และญี่ปุ่น ทำให้เราได้รู้จักกับเพื่อนหลายประเทศเลย

เรื่องการเรียนเขาจะมีทั้งวิชาบังคับและวิชาเลือก ซึ่งเพื่อนในแต่ละวิชาก็จะต่างกันออกไป ทำให้เราได้รู้จักกับเพื่อนหลายคนเลย โดยส่วนใหญ่จะเป็น Lecture แล้วก็ถามตอบแลกเปลี่ยนความคิดเห็น แต่ก็มีปฏิบัติอยู่บ้าง ช่วงที่เราไปเป็นช่วงโควิดกิจกรรมหลังเลิกเรียนเลยจะไม่ค่อยมี

โดยที่เคปทาวน์เป็นเมืองที่มีทั้งคนผิวขาว ผิวสี และผิวดำ หลายคนคงรู้สึกว่าคนผิวดำมันน่ากลัวนะ แต่ความจริงคือเขาใจดีและน่ารักมากๆ คนที่นู่นคือเฮฮาปาร์ตี้มาก friendly คุยเก่งที่สุด ถ้าเขามีเรื่องให้เม้าก็คือเม้าได้ยาวหลายชั่วโมงเลย555555 เมืองที่นู่นบอกเลยว่าสวยมาก ๆ สวยเหมือนที่เราเอาคิดไว้ มีที่ให้ไปเที่ยวเยอะมาก ๆ ไม่ว่าจะเป็นเที่ยวห้าง เที่ยวในเมือง เที่ยวป่า เที่ยวในสวน เที่ยวเขา เที่ยวทะเลคือมีครบในเมืองเดียว (แอบบอกว่าน้ำทะเลที่นู่นเย็นมากกก เย็นทุกหาดเลย) แต่ก็มีทั้งบริเวณที่ปลอดภัยและอันตราย เราจะไปไหนก็ต้องบอกโฮสก่อน เพราะเขารู้ว่าที่ที่เราจะไปมันอันตรายไหม ถ้าไม่อันตรายเขาก็จะให้เราไป แต่ส่วนใหญ่เวลาเราขอเขาก็จะให้เราไป เพราะที่ที่อันตรายมันก็ดูไม่น่าไปอยู่แล้ว

เวลา 10 เดือนหลายคนอาจจะฟังดูเยอะ แต่พอไปจริงๆแล้วคือมันน้อยมากๆ โดยเฉพาะ 5 เดือนหลังอยากทำอะไรให้รับทำ อยากไปไหนให้รีบไป ใช้เวลาที่มีให้คุ้มที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย เรายังไม่ได้ไปครบทุกที่เลย คือ เสียดายยยย แต่เราก็รู้สึกว่ามันคุ้มนะ เราได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ เต็มเลย เราอยากบอกทุกคนที่จะตัดสินใจไปแลกเปลี่ยนว่า อยากให้ไป explore สิ่งใหม่ๆที่อยู่ที่นู่นให้ได้มากที่สุด มันไม่ใช้ทุกคนที่จะหาได้ ถึงจะไปประเทศเดียวกัน เมืองเดียวกัน แต่ประสบการณ์ที่ได้มันจะต่างกันแน่นอน

ชีวิตแลกเปลี่ยนในประเทศอิตาลี

2020-12-30

ชีวิตแลกเปลี่ยนในประเทศอิตาลี…

สวัสดีค่ะ!! ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เราได้รับโอกาสไปแลกเปลี่ยนที่ประเทศอิตาลีเป็นระยะเวลา 9 เดือน ตอนนี้สองเดือนผ่านไปแล้วอย่างรวดเร็วมากๆ ก็เลยจะมาเล่าประสบการณ์ว่าทำอะไรมาบ้างแล้วนะคะ โดยการมาแลกเปลี่ยนครั้งนี้ต่างจากการแลกเปลี่ยนของหลายๆคน เนื่องจากประสบการณ์ของเราตรงกับการแพร่ระบาดของโควิดพอดี! ก็เลยอาจไม่ได้เจอกับสิ่งที่นักเรียนแลกเปลี่ยนอื่นๆไปเจอ เช่น ด้านการเที่ยว ฯลฯ แต่เราก็ยังได้พบปะกับวัฒนธรรมต่างๆ พอสมควรอยู่นะคะ ช่วง 2 อาทิตย์แรกที่เรามาอยู่ที่บ้านของโฮสต์ ต้องกักตัวป้องกันโควิดระบาด ซึ่งช่วงนั้นจริงๆแล้วก็ค่อนข้างน่าเบื่อแหละ แต่โชคดีที่บ้านของโฮสต์มีดาดฟ้าพร้อมโซฟา ก็เลยขึ้นไปนั่งเล่นบ่อยๆ พร้อมทั้งได้เห็นวิวของบ้านข้างๆ กับภูเขาไกลๆ ตามที่ถ่ายไว้เลยค่ะ

ในวันที่ 25 กันยายน โรงเรียนของโฮสต์ก็เปิดอย่างทางการ ตอนแรกเขาได้จัดระบบโดยให้ไปอาทิตย์เว้นอาทิตย์ แต่ช่วงอาทิตย์ที่ไม่ได้ไป เขายังให้มีการเรียนการสอนออนไลน์เกิดขึ้น โดย ณ ตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจภาษาอิตาเลียนซักอย่างเลย ก็เลยทำให้เข้าใจสิ่งที่เขาสอนยากขึ้นนิดหน่อย ขณะที่เรียนที่โรงเรียน ก็ได้เจอเพื่อนหลายๆคน ซึ่งเป็นเพื่อนของโฮสต์อยู่แล้ว จึงทำให้เข้าหาได้ง่ายขึ้น แต่เนื่องจากเราได้ไปอยู่ในเมืองที่ค่อนข้างเล็ก ทำให้ไม่ค่อยมีคนรอบข้างที่พูดภาษาอังกฤษได้ และช่วงแรกๆก็คุยกับเขาค่อนข้างยาก แต่เราก็พยายามพูดกับเขาโดยใช้ภาษาอิตาเลียนผสมกับภาษาอังกฤษนิดๆหน่อยๆ และพอหลังเลิกเรียนเกือบทุกวัน ก็ไปเที่ยวกับโฮสต์และเพื่อนของโฮสต์บนเนินเขาที่อยู่ใกล้โรงเรียน แล้วไปนั่งเล่นสบายๆ แต่พอเรียนในระบบแบบนี้ซัก 3-4 สัปดาห์แล้ว ผู้ว่าฯ จังหวัดประกาศปิดโรงเรียนทั่วจังหวัด! ก็เลยไม่ได้ไปเดินเขาเท่าตอนที่ได้ไปโรงเรียน

โรงเรียนที่โฮสต์เรียนอยู่เป็นโรงเรียนสายภาษา และสายศิลปศาสตร์ โดยนักเรียนต้องเรียนจากวันจันทร์-วันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 08.20น. – 12.30น. ทุกวัน ทำให้มีวันหยุดแค่วันเดียว โดยห้องของโฮสต์ ซึ่งเป็นห้องเน้นภาษา ก็จะมีเรียน ภาษาอิตาเลียน ภาษาสเปน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ ฟิสิกส์ เคมี คณิตศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และ วิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ ที่ ณ ตอนนี้เราต้องเรียนผ่านทางออนไลน์แทน ส่วนช่วงก่อนที่สถานการณ์แย่ลง ก็ได้ไปเที่ยวกับโฮสต์เกือบทุกเสาร์-อาทิตย์! เช่น วันนึงก็ไปกินมื้อเย็นที่ร้านพิซซ่า อีกวันหนึ่งก็ได้ไปนั่งเล่นคุยกันบนเขากับเพื่อนอีกกลุ่มนึง

อาหารที่นี่ก็รสชาติอร่อยไม่แพ้กับที่เขาเล่าๆกันมา พิซซ่านี่แทบจะเปรียบเทียบกับที่ไทยไม่ได้เลยค่ะ ส่วนพาสต้าแม้ว่าจะกินเกือบทุกมื้อ ก็ปรุงรสต่างกันหมด ส่วนผัก ผลไม้ ก็แทบไม่ได้แตะเลยค่ะ ที่บ้านของโฮสต์ ทั้งพี่ชายและน้องชายต่างไม่ชอบกินผัก ผลไม้ ก็เลยไม่ค่อยได้กินเท่าไหร่ แต่ก็จะมีการแทนด้วยขนมปัง! บ้านที่เราไปอยู่นั้น เขาชอบกินขนมปังคู่กับทุกมื้อ ซึ่งตอนแรกก็ว่าแปลกๆอยู่ แต่หลังจากซักพักก็เริ่มกินคู่กับมื้อตามเขาไปแล้วค่ะ ข้อดีของการอยู่กับโฮสต์บ้านนี้ก็คือ โฮสต์ที่เป็นพี่ชายชอบทำขนมอบบ่อยๆ เราก็เลยได้กินบ่อยๆเหมือนกันค่ะ ส่วนโฮสต์มัมชอบทำทิรามิสุ ส่วนเราก็ชอบไปช่วยทำขนมกับเขาด้วยแหละ ตอนนี้ก็เลยได้สูตรอาหารไปทำที่ไทยเยอะมากๆ

Crostata และ Tiramisu

พิซซ่า 1 ชิ้นเทียบกับมือ และ Casatiello di napoli

แล้วนี่เราไปแลกเปลี่ยนไม่ใช่หรอ ได้แสดงอะไรให้เขาเห็นถึงวัฒนธรรมไทยด้วยมั้ย ก็มีสิ!! แต่ละคนอาจจะมีการวิธีแสดงวัฒนธรรมที่ต่างการ เช่น บางคนอาจจะรำไทยให้โฮสต์ดู บางคนอาจจะนำชุดไทยให้เขาได้เห็น บางคนอาจจะเน้นเอาขนมมาให้เขากิน ส่วนเราก็เน้นทำอาหารไทยให้โฮสต์กิน เราตั้งใจจะทำอาหารไทยให้เขากินจานใหม่ๆอย่างน้อยเดือนละครั้ง สองครั้ง ในสองเดือนที่ผ่านมาเราก็ทำทั้ง มัสมั่น ส้มตำ ต้มยำกุ้ง และ สุดท้ายก็ทำจานที่สุดจะสื่อถึงความเป็นไทยนั้น ก็ “มาม่า” นี่แหละค่ะ! โฮสต์มัมชอบอาหารไทยมาก จนชอบหยอกเล่นว่าจะหนีกลับไทยพร้อมเราจะได้กินอาหารไทยทุกมื้อ โดยตอนที่เราทำส้มตำก็พยายามใช้ส่วนประกอบที่หาได้ภายในท้องถิ่น เพราะที่อิตาลีเขาคงไม่มีมะละกอที่จะนำมาหาตำง่ายๆหรอกค่ะ ก็เลยใช้บวบฝรั่งแทนค่ะ! ตอนทำก็ลังเลอยู่ว่ารสชาติจะแปลกหรือเปล่า แต่พอทำออกมาก็อร่อยเหมือนส้มตำทั่วๆไป

โดยรวมแล้ว ถึงแม้ว่าจะคิดถึงไทยบ้างก็ตาม และถึงแม้ว่าอาจจะมีสถานการณ์ Covid-19 ที่ทำให้ใช้ชีวิตแลกเปลี่ยนให้ถึงขีดสุดไม่ได้ เราก็ยังว่าประสบการณ์นี้เป็นประสบการณ์ที่เราจะไม่มีวันลืมจริงๆ เพราะในที่สุดแล้ว สิ่งที่เราจะรับมาเรียนรู้ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราอยากรับเท่าไหร่ และขึ้นอยู่กับว่าเราจะเรียนรู้แลกเปลี่ยนอย่างไรเท่านั้นเองค่ะ เรามาอยู่แค่สองเดือนก็รู็สึกเหมือนเราเป็นหนึ่งในครอบครัวของโฮสต์ และเหมือนเราเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของโฮสต์ด้วย

แบ่งปันประสบการณ์แลกเปลี่ยนช่วงโควิค-19

2020-12-01

ประสบการณ์นักเรียนแลกเปลี่ยนช่วงโควิด-19
ประเทศอิตาลี

สวัสดีค่ะ แทนฤทัย ชื่อเล่นคือ หนมปัง เป็นหนึ่งใน YES รุ่น 34 นะคะ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงของการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนในแคว้น Piemonte ประเทศอิตาลีค่ะ ปีนี้ เป็นช่วงที่ไวรัสโควิด-19 กำลังระบาดอยู่พอดี บวกกับประเทศอิตาลีที่มียอดผู้ติดเชื่อค่อนข้างเยอะ ทำให้คนรู้จักแทบทุกคนสงสัยว่า เราไปทำไม (555) วันนี้ เราก็จะมาแบ่งปันประสบการณ์การเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนในช่วงโควิด-19 และประเทศอิตาลีให้ฟังกันค่ะ

แน่นอนว่าสิ่งแรกที่ต้องทำหลังจากเท้าเหยียบบนแผ่นดินอิตาลี นั่นก็คือการกักตัว 14 วันค่ะ ใช้ชีวิตตามปกติ เพียงแต่อยู่ได้แค่ไหนบ้างเท่านั้นเองค่ะ (ตรงนี้โฮสแอบบ่นว่า จะกักตัวทำไม ในเมื่อคนอื่นๆ ก็ออกไปทำงาน มีโอกาสติดเชื้อได้เหมือนกัน) ช่วงที่ไปถึงคือต้นเดือนกันยาจะเป็นปลายๆ ฤดูร้อนค่ะ อากาศประมาณ 22-20°c คนอิตาลีก็ใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้นสบายๆ ส่วนทางเราที่ยังไม่ชินก็ใส่แต่แขนยาวค่ะ (555)

ตอนกักตัวไม่น่าเบื่อสักเท่าไหร่ คงเป็นเพราะแปลกที่ อะไรก็ดูน่าตื่นเต้นไปหมด ดูโน่นนี่ในบ้าน ประกอบกับเรามีโฮสที่อายุเท่ากันอยู่เป็นเพื่อนด้วยเลยไม่เหงาค่ะ (ช่วงสัปดาห์ที่ต้องกักตัว โรงเรียนยังปิดเทอมอยู่ค่ะ) แค่บางทีก็จะรู้สึกกดดันเล็กๆว่าจะไปทำเขาอึดอัดมั้ย เพราะเราก็ไม่ใช่คนคุยเก่ง ก็หาเรื่องคุยไปเรื่อย ให้เขาสอนภาษาอิตาลีบ้าง จีนบ้าง สเปนบ้าง (โฮสเรียนโรงเรียนประเภท Linguistico ค่ะ อารมณ์ศิลป์ภาษาบ้านเรา แต่ของเขาจะเรียนประมาณ 3-4 ภาษา) เราก็สอนภาษาไทยเขาบ้าง โชคดีที่ความชอบหลายๆอย่างค่อนข้างตรงกัน เลยค่อนข้างสนิทกันค่ะ

พอหมดจากกักตัว ก็ได้ไปโรงเรียนค่ะ โรงเรียนที่เราเรียน ชื่อ Lanza เป็นโรงเรียนของรัฐเครือเดียวกับ Balbo อยู่คนละเมืองกับบ้าน เลยต้องนั่งรถบัสประจำทาง ทั้งไป-กลับ โดยที่ตอนเช้ารถบัสจะมาประมาณ 6:40น. ส่วนขากลับ รถบัสเที่ยวแรกคือ ~13:10น. ครั้งละประมาณชั่วโมงครึ่งค่ะ ห้องเรียนที่นี่ค่อนข้างเล็ก ต่อหนึ่งห้องจะมี 14-20 คน ห้องที่เราเรียนมี 14 คนค่ะ ผู้หญิง 12 ผู้ชาย 2 ซึ่งจะน้อยกว่าห้องอื่น ๆ เพราะห้องนี้เป็นหลักสูตรเข้มข้นพิเศษ สำหรับคนที่ต้องการเรียนจบใน 4 ปี (หลักสูตรปกติคือ 5 ปี) ซึ่งทุกคนเรียนเก่งจริง ๆค่ะ ทุกครั้งที่สอบ จากคะแนนเต็ม 10 เกือบทั้งห้องจะได้ 7-10 (เกณฑ์ผ่านคือ 6 )

ด้วยความที่เป็นช่วง โควิด-19 โรงเรียนก็จะมีกฎเพิ่มขึ้นมาค่ะ คือโต๊ะของแต่ละคนจะถูกจัดให้ห่างกัน ห้ามยืมของกัน ห้ามเดินไปหากัน ไม่มีของขาย ห้ามออกนอกห้องเรียน (นอกจากจะเข้าห้องน้ำ) เข้าห้องน้ำได้ทีละ 2 คน ฯลฯ ซึ่งสำหรับเรา ก็รู้สึกว่ามันปกติมาก แต่สำหรับคนอิตาเลียน ที่ธรรมชาติของเขาคือการเข้าสังคม อยู่ด้วยกัน ก็เหมือนจะขาดใจตายเลยค่ะ 555 ดังนั้น พอเลิกเรียนเมื่อไหร่ก็ตะตัวติดกัน มากกกกกกก

เพื่อนในห้องตอนคาบพละ

สวนสาธารณะใกล้โรงเรียน

อีกอย่างที่ได้เห็น คือคนอิตาเลียนเป็นคน active และติดเพื่อน มาก มีจัดปาร์ตี้เกือบทุกเย็นวันเสาร์ ซึ่งส่วนใหญ่จะลากยาวถึง เที่ยงคืน ตีหนึ่ง เป็นเรื่องปกติค่ะ จำนวนคนก็ประมาณ 15-20 คน (พวกงานวันเกิด) นอกจากนี้ก็จะมีนัดกันเป็นกลุ่มเล็กๆ ไป hangout ตอนกลางคืนทุกเสาร์ ดึกพอกันค่ะ ซึ่งถ้าถามว่าเขาใส่แมสกันไหม ก็ ขึ้นอยู่กับแต่ละคนค่ะ (แหะ) ว่าระวังตัวมากน้อยแค่ไหน เอาเป็นว่าเราระวังตัวให้มากที่สุดจะดีกว่าค่ะ

เตรียมตัวไปงานปาร์ตี้

ผับที่ไป Hangout บ่อยๆ

พอปลายเดือนตุลา สถานการณ์โควิดเริ่มแย่ลง รัฐบาลได้มีการแบ่งพื้นที่เป็นสี เขียว เหลือง ส้ม แดง ตามระดับความรุนแรง เราอยู่ในพื่นที่สีแดงค่ะ ทางรัฐเลยออกมาตรการ lockdown คือห้ามรวมตัวกัน ต้องเรียนออนไลน์อยู่ที่บ้าน ห้างทุกอย่างปิดหมด ยกเว้นร้านขายยา ร้านอาหาร ร้านชุดชั้นใน ร้านทำผม (ทำไมก็ไม่รู้) ที่สามารถเปิดได้จนถึงหกโมงเย็น ถ้าหากออกจากบ้านโดยไม่มีเหตุจำเป็น (ไปได้เฉพาะ ซื้อยา / อาหาร เยี่ยมญาติ) แล้วตำรวจเห็น จะโดนปรับ 500€ ค่ะ

สิ่งที่เราจะไม่ได้เห็นเนื่องจากโควิด นั่นก็คืองานเทศกาลต่างๆ ที่ปกติจะมีบ่อยมาก จะเป็นเทศกาลเกี่ยวกับฤดูกาลของวัตถุดิบต่างไป ตามพื้นที่ เห็ดบ้าง ฟักทองบ้าง ทรัฟเฟิลบ้าง ได้แต่นั่งดูคลิปของปีที่แล้วที่โฮสแม่เปิดให้ดูแล้วกะพรืบตาปริบๆ หนูอยากไปปปป

เกี่ยวกับสถานการณ์โควิด-19 ก็จะมีประมาณนี้ค่ะ ต่อไปเราจะพูดถึงคนอิตาลี บ้านเมือง แล้วก็อาหารนะคะ

ถ้าพูดถึงอาหารอิตาลี สิ่งแรกที่นึกถึงเลยก็คงเป็นพาสตา คนอิตาเลียนกินพาสตาเป็นอาหารหลักทุกมื้อเลยค่ะ ยกเว้นอาหารเช้า ที่จะกินของหวาน พวกเค้ก คุกกี้ กับชาหรือกาแฟ ซึ่งสำหรับคนไทยอย่างเรา ที่ชินกับการกินมื้อเช้าหนักๆ บอกเลยว่า ไม่อิ่มค่ะ สักประมาณ 10 โมงก็ต้องหาอะไรรองท้อง วิธีการปรุงน่าจะแตกต่างกันไปตามบ้านและสภาพพื้นที่ อย่างเช่นเราอยู่ทางตอนเหนือ จะไม่ค่อยมีอาหารทะเลสดค่ะ มีแต่แช่แข็ง ส่วนมากบ้านเราจะเน้นใช้น้ำมันมะกอกกับทุกอย่างเลยค่ะ เช่น กินพาสตาคลุกน้ำมันมะกอกกับพาร์เมซาน แต่จะเลี่ยงการใช้เนยมาก ๆ ผู้ใหญ่บางคนมีความเชื่อว่า น้ำมันมะกอกดีต่อสุขภาพมากกว่าเนยค่ะ

พาสตา Orecchiette กินกับพาร์เมซาน

ซีสชนิดต่างๆ ที่หาซื้อได้ตามซุปเปอร์ฯ

ถัดมาก็จะเป็นขนมปัง ขนมปังที่นี่มีหลายแบบมาก ส่วนใหญ่จะนิยมซื้อแบบที่ทำเสร็จใหม่ไปจาก Paneteria (ร้านขายขนมปัง) กินเป็นของเรียกน้ำย่อยก่อนเริ่มมื้ออาหารค่ะ อีกอย่างที่ขาดไม่ได้คือ ชีส มีมากมายหลายแบบให้เลือก ชื่อชนิดก็เยอะจนจำกันไม่ไหวเลยค่ะ ขอยกตัวอย่างเป็นชนิดที่ชอบแล้วกันนะคะ ก็จะมี มอสซาเรลล่า เป็นชีสสดก้อนสีขาว นิยมกินกับสลัด มะเขือเทศ หรือกินเดี๋ยวๆ pizzicotti ชีสสีขาวก้อนไม่ใหญ่มาก เนื้อแน่นและรวเข้มข้นกว่ามอสซาเรลล่าเล็กน้อยค่ะ แล้วก็จะมีชีวฝรั่งเศษอย่างเช่น brie กับ คาร์มองแบร์ ที่มีรสเข้มขึ้นมาหน่อย เป็นชนิดที่กินได้ทั้งเปลือก นิยมกินกับขนมปัง มะกอก แต่ชนิดที่กินบ่อยคือ Parmigiano (พาร์เมซาน) บ้านนี้ขูดใส่ทุกอย่างเลยค่ะ

ในส่วนของผัก ผลไม้ ของบ้านเราไม่ค่อยเสียเงินซื้อผลไม่ค่ะ เพราะโฮสพ่อมีที่ดินสำหรับปลูกแอปเปิ้ล แพร์ ลูกพีช วอลนัท เกาลัด พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวก็เอามากินในบ้าน ที่ต้องซื้อก็จะเป็นพวกสัปปะรด (จากแอฟริกา) ส้มจากซิซิลี ในเวลาที่อยากกิน ประมาณนี้ค่ะ

ขอเสริมเรื่องของที่ดินทำสวนนิดนึงนะคะ พอดีว่าบ้านที่เราได้อยู่ เขาอาศัยอยู่ในแถบที่ค่อนข้างไกลจากตัวเมือง เป็นที่ของคนสมัยก่อนค่ะ แต่ละตระกูลก็จะมีที่เป็นของตัวเอง แล้วแต่จะจัดสรรว่าใครเอาส่วนไหนไปทำอะไร เช่น ลูกพี่ลูกน้องของโฮสพ่อ จะมีที่สำหรับปลูกองุ่นไปทำไวน์ ญาติที่อยู่บ้านเยื้องกันก็มีเลี้ยงผึ้งเอาน้ำผึ้ง หรือญาติที่ทำอาชีพหาทรัฟเฟิลก็มีค่ะ

ของโฮสพ่อ จะมีที่สำหรับปลูกองุ่นไปทำไวน์ ญาติที่อยู่บ้านเยื้องกันก็มีเลี้ยงผึ้งเอาน้ำผึ้ง หรือญาติที่ทำอาชีพหาทรัฟเฟิลก็มีค่ะ

มะเขือเทศจากสวนของโฮส.

องุ่นจากไร่ของญาติโฮส.

สำหรับบ้านที่เราอยู่ จะไม่ซีเรียสเรื่องลำดับการกินมาก ว่าต้องกินอะไรก่อนหลัง แล้วแต่ที่อยากกินเลยค่ะ แต่จะแยกประเภทอาหารเป็นอย่างไร จากการที่อยู่มาเกือบสามเดือน รู้สึกว่าอาหารหนักไปทางแป้งค่อนข้างมาก น้ำหนักขึ้นเอาๆ เลยค่ะ

นอกจากนี้ก็จะมีอาหารที่จะนิยมกินตอนงานสำคัญๆเช่น fritto missto เป็นอาหารมื้อพิเศษสำหรับฉลองวันเกิด (Typical ของแคว้น Piemonte) มันคือทุกอย่างเอาไปชุบแป้งทอด มีทั้งของคาวของหวาน ถ้าแบบ original ก็จะมี สมองวัว ตับวัว ไส้กรอก ไก่ เนื้อ แอปเปิ้ล แครอทอาติโชค เครื่องในวัว แกะ เซโมลินา ซูกินี ไข่เยี่ยวม้า (เซโมลินาอร่อยมากค่ะ) แต่ว่าเปลี่ยนได้ตามความชอบของ เจ้าของวันเกิด อย่างเช่นที่เคยกินเป็นของ น้องสาวของโฮสพ่อ ก็จะมีแค่ เนื้อ ไก่ แครอท เซโมลินา ไส้กรอก แอปเปิ้ล

Fritto Missto เป็นอาหารมื้อพิเศษสำหรับฉลองวันเกิด

ทิวทัศน์เมือง Chivasso

ในส่วนของบ้านเมืองที่อิตาลี พูดได้คำเดียวว่า สวยมากก ค่ะ มองไปทางไหนก็สวยไปหมด เหมือนเดินในพินเทอเรสเลยค่ะ อีกอย่างที่อิจฉาคือ เด็กอายุ15-16 เดินบนถนนดึกๆได้โดยที่ไม่ต้องกลัวอันตราย บางส่วนทีสกปรกก็มีอยู่บ้าง แต่น้อยค่ะ รู้สึกหลงรักอิตาลีมากขึ้นก็ตรงนี้เลย

สำหรับเนื้อหาการเรียน (ขอพูดถึงวิชาที่ฟังรู้เรื่อง ได้แก่ คณิต อังกฤษ วิทยาศาสตร์ ฟิสิกส์ แล้วกันนะคะ) อันนี้ ชั้นปีที่เราเรียนคือ 3°C เทียบได้กับ ม.5 ไทยค่ะ วิทย์กับคณิต เนื้อหา ง่าย-มาก!!! แบบว่าง่ายที่สุด คณิตเรียนสมการกำลังสองสมบูรณ์ กับ เรขาคณิตวิเคราะห์ (แค่พวก ระยะห่างระหว่างจุด จุดกึ่งกลางของเส้นตรง) กราฟเส้นตรง ส่วนวิทยาศาตร์ ก็จะเรียนเกี่ยวกับ เลขอาโวกาโดร ความเข้มข้น ตารางธาตุ ซึ่งทวีความง่ายเข้าไปอีก โดยการที่ ตอนสอบ สามารถใช้ได้ทั้งเครื่องคิดเลขและตารางธาตุ (ย้อนกลับไปที่เด็กไทย ต้องจำทุกอย่างเข้าไปในหัว = =) เราเคยได้สอบพร้อมกับนักเรียนคนอื่น ๆ อยู่ครั้งนึงค่ะ เป็นการสอบที่เราตกใจมาก เพราะก่อนหน้านี้ครูคณิตศาสตร์ไม่เคยพูดกับเราเลยค่ะ สอนเป็นภาษาอิตาเลียนตลอด ทั้งเราและเพื่อนก็เลยคิดว่า เราคงไม่ต้องสอบ แต่ปรากฎว่า วันสอบครูเอาข้อสอบมาวางตรงหน้าเราเฉยเลยค่ะ แถมเป็นภาษาอิตาเลียน พอเรามองไปที่คนอื่น ๆ ที่หยิบเครื่องคิดเลขกันขึ้นมา ก็คิดในใจว่า ซวยละ ติวก็ไม่ได้ตัวมา แถมเป็นภาษาที่อ่านไม่ออกอีก จะรอดมั้ย แต่ข้อสอบค่อนข้างง่ายค่ะ เป็นข้อเขียนหมดเลย มีทั้งหมดสี่ข้อ อาศัยบุญเก่าที่เคยเรียนมาปีที่แล้ว กับภาษาอิตาเลียนที่เคยเรียนจากโฮสก็พอทำได้ค่ะ สรุปครั้งนั้นเราได้คะแนน 9/10

แต่ว่าส่วนของภาษา บอกเลยว่าไม่ง่ายค่ะ เช่นภาษาอังกฤษ จะเรียนเป็นประมาณ English ‘s letterature ครูจะพูดคร่าวๆเป็นเรื่องๆ แล้วให้นักเรียนไปจำเอาเอง สำหรับการสอบ oral test ค่ะ ซึ่งการสอบนี้เนี่ย ครูแกเก็บทุกเม็ดเลยค่ะ ชนิดที่ว่า คะแนนโดนตัดง่ายมาก เช่น ถ้าบอกเลข ค.ศ. ผิด 1 ที่ โดนตัดหนึ่งคะแนน บอกชื่อประเทศในอาณานิคมไม่ครบก็โดนตัดตามจำนวน และครูจะไม่บอกด้วยว่าคาบไหนจะสอบ ต้องเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลาค่ะ เราเคยได้สอบอยู่ครั้งนึง เรื่อง Queen Elizabeth The First รอดมาได้ด้วย 8/10

อีกอย่างคือทางโรงเรียนที่เราได้เรียน เขาได้จัดคลาสสอนภาษาอิตาเลียนสำหรับ นักเรียนแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะไว้ให้ด้วย ซึ่งค่อนข้างดีเลยค่ะ

มาเรื่องคนอิตาลีกันบ้างค่ะ คนอิตาเลียน เท่าที่สัมผัสมารู้สึกว่าเป็น extrovert แบบสุดๆ จนงงว่าในประเทศนี้มีคน introvertบ้างมั้ย ติดสังคม ติดเพื่อน ติดงานสังสรรค์ ส่วนวิธีการพูด รู้สึกว่าเสียงดังกว่าคนไทย พูดทีนึงได้ยินไปสามบ้านคือเรื่องจริงค่ะ

สำหรับโฮส เรารู้สึกโชคดีมากที่เขาเลือกเรา เพราะว่าเขาเทคแคร์เราดีมากๆ ช่วงแรกๆที่เหมือนจะ homesick แต่ก็ไม่เลย เพราะมีพวกเขา ที่ปฏิบัติเหมือนเราเป็นหนึ่งในครอบครัวจริงๆ มีทัศนคติที่ตรงกันหลายๆอย่าง เช่น กินข้าวเป็นสำรับเหมือนกัน แล้วก็จะชอบนั่งคุยกันหลังอาหาร บางวันก็ดูทีวี ดูหนัง เล่นไพ่ไม่ก็ถกกันเรื่องประเด็นต่างๆ ล่าสุดดูหนังแล้วก็คุยกันเรื่องกลไกความคิดของมนุษย์ สนุกมากค่ะ

ฟังด้านดีๆกันไปเยอะแล้ว เราขอแลกเปลี่ยนเรื่องที่ไม่ดีที่เราได้เจอบ้างนะคะ

อย่างแรกเลยคือ คนอิตาเลียนเฟรนลี่ก็จริงแต่ค่อนข้างจะยึดติดกับความคิดตัวเองค่ะ ฉันทำแบบนี้ ชอบแบบนี้ แปลว่าทำได้แต่แบบนี้คือเรื่องจริงค่ะ ยกตัวอย่างวันฮาโลวีนที่ผ่านมา เป็นช่วงที่ lockdown อยู่ ไปโรงเรียนไม่ได้ ก็มีเพื่อนที่จะจัดปาร์ตี้ฮาโลวีนค่ะ แล้วเพื่อนเราก็อยากไป พอขออนุญาติจากโฮสพ่อๆก็หงุดหงิดนิดหน่อย เพราะไม่อยากให้ลูกไปเสี่ยง คือยอดผู้ติดเชื้อมันเยอะมากจริงๆค่ะ (เพิ่มขึ้น หลักหมื่นทุกวัน) แล้วในปาร์ตี้ก็ไม่มีใครใส่แมสกัน แต่เพื่อนเรา(ที่เป็นลูก) ก็บอกว่าอยากเจอเพื่อน ไม่ได้เจอนานแล้ว ตอนแรกนี่ก็คิดว่าโฮสพ่อคงไม่ให้หรอก มันโควิดนะ แล้วโฮสพ่อก็ให้ไปค่ะ… ทางนี้ได้แต่นั่งงง รอหน่อยก็ได้ม้าง ช้าก่อนเธอจ๋า (แต่สุดท้ายก็ไม่ได้จัดค่ะ เพราะมี classmate ของ หนึ่งในสมาชิกปาร์ตี้ติดโควิด)

ดอกที่สองสำหรับประเด็นโควิด คือโฮสแม่กับเพื่อนนี่แหละค่ะ เค้าบอกว่าไม่เข้าใจว่าจะไม่ให้ไปโรงเรียนทำไม ในเมื่อผู้ปกครองก็ไปทำงานนอกบ้านแล้วกลับเข้าบ้านเหมือนกัน ทางนี้นั่งเงียบ… (เพื่อลดความเสี่ยงในการติดเชื้อไงคะ แง) แอบคิดว่า ฉันจะรอดพ้นจากโควิดมั้ยเนี่ย… เอาเป็นว่า เราก็ต้องเซฟตัวเองที่สุดค่ะ! เราอาจจะบังคับคนอื่นไม่ได้ เราก็ต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้น

อย่างที่สองที่ค่อนข้างหงุดหงิดคือคนอิตาเลียน เฉื่อย มากกกกกกก ขนาดเราที่รู้สึกว่าเฉื่อยแล้ว เจออิตาเลียนคือแพ้ราบคาบค่ะ ไม่ถามไม่บอก ไม่ตามไม่ทำ เช่น โน๊ตบุ๊คเราเสียตอนต้นเดือนกันยาที่มาถึงเลย ก็ส่งซ่อมกับร้านซ่อมคอม ต้องโทรไปเช็คเรื่อย ๆ จนถึงตอนนี้ (กลางพ.ย) ยังไม่เสร็จ แถมยังไม่รู้ราคาเลยค่ะว่าเท่าไหร่ (ฟังคำว่าเสร็จภายในอาทิตย์หน้ามาสามรอบแล้ว= =) ซึ่งอาการที่เสีย ถ้าส่งซ่อมที่ไทย นานสุดประมาณอาทิตย์ แต่ในอิตาลีก็… ตามที่เห็นค่ะ… (โฮสแอบบอกว่าคนที่นี่ไม่นิยมซ่อมคอม ถ้าเสียนิดนึงก็ซื้อใหม่เลยค่ะ…)

ตอนแรกที่มีความคิดแบบนี้ก็ค่อนข้างนอยด์ ว่าตัวเองไม่ดีเองรึเปล่า รู้สึกผิดที่มีความคิดแบบนี้ แต่ก็คิดได้ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ที่จะต้องมีส่วนที่เข้ากันไม่ได้บ้าง ก็ปรับๆกันไป หาข้อดีในสิ่งที่เรามี แล้วก็เรียนรู้จากมัน เพราะทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา มักให้บทเรียนกับเราเสมอ จากการที่อยู่มาสามเดือน ก็รู้สึกได้ว่าประสบการณ์นี้ เป็นสิ่งที่คุ้มค่ามากจริงไปค่ะ และเชื่อว่า อีกเจ็ดเดือนที่เหลือ ก็จะมีอะไรให้เราเรียนรู้อีกเช่นกัน

ขอบคุณทุก ๆ คนที่อ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ ถ้าหากว่ามีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วยค่ะ

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19 (ตอน-2)

2020-07-09

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19 (ตอนที่ -2)

หลังจากผ่าน security เข้าไปแล้ว สิ่งที่เราเห็นคือ ร้านค้าต่างๆ ไม่ได้เปิดทั้งหมดร้าน Starbuck ปิด ร้าน Duty Free บางร้านเปิดแต่แทบไม่มีคน โชคดีที่ 7-11 เปิด เรากับเพื่อนๆที่เดินทางด้วยกันก็เลยได้ซื้อของกินเล็กๆน้อยๆ ก่อนขึ้นเครื่อง

ช่วงบ่าย 3 กว่าค่ะ ต่อแถว check in แถวยาวมากกกกก คนไทยล้วนๆค่ะ

จาก Hawaii ก็นั่งอยู่บนเครื่องตลอดเวลาจนถึงประเทศไทยเลยค่ะ เครื่องไปจอดลงอีกทีที่ Okinawa ประเทศญี่ปุ่น ทุกคนไม่ได้ลง บนเครื่องตอนแรกเราเข้าใจว่าไฟลท์ลักษณะนี้หรือที่บางคนเรียกไฟลท์ทหาร เครื่องจะเป็นแบบทหารหรือเปล่า จะไม่มีการเสิร์ฟอาหารหรือเปล่า เราเลยมีการซื้อขนมติดตัวไปด้วย แต่ปรากฏว่าทางสายการบินก็มีให้ครบทุกมื้อ รวมทั้งอาหารว่างให้ตามปกติเลยค่ะ เครื่องบินก็เป็นเครื่องบินพาณิชย์ปกติค่ะ สายการบิน Omni International

นอกจากนี้การจัดที่นั่งที่ทางสายการบินจัดให้ก็จะยึดหลัก Social Distancing ค่ะ แถวที่มี 3 ที่นั่งจะเว้นที่นั่งตรงกลางไว้ และพยายามจัดที่นั่งให้ห่างๆกันให้มากที่สุดค่ะ 

อาหารที่เสิร์ฟบนเครื่องบินค่ะ

ในวันที่ 19 เมษายน 2563 ประเทศไทย ในที่สุดก็มาถึงประเทศไทยอย่างสวัสดิภาพค่ะ ^^

จากภาพข้างต้น คือทางการมีข้อปฏิบัติที่พวกเราต้องปฏิบัติคือ พวกเราที่นั่งเครื่องกันมาสามารถลงจากเครื่องบินได้ทีละ 1 คนเท่านั้น และจะต้องผ่านจุดคัดกรองการทำความสะอาดทั้งร่างกาย เปลี่ยนหน้ากากอนามัย และใช้เจลทำความสะอาดกระเป๋า Carry On ที่นำมาติดตัวมาด้วยบนเครื่องบิน แล้วจึงเดินต่อๆกันไปขึ้นรถบัสไปที่โรงแรม Ambassador City พัทยา ซึ่งเป็นที่ๆพวกเราจะทำการกักตัวเป็นเวลา 14 วัน และทำการตรวจโรค Covid-19 ก่อนจะสามารถเดินทางกลับบ้านต่อไป

สภาพห้องที่ใช้กักตัวค่ะ

ในการกักตัวที่โรงแรม Ambassador เป็นการกักตัวห้องเดี่ยว นอนคนเดียว และทางโรงแรมมีบริการอาหารให้พวกเราที่เดินทางกลับมา ครบทั้ง 3 มื้อ ซึ่งเป็นอาหารที่ปรุงสุกใหม่ ผ่านการอนุมัติจากคุณหมอ ในทุกๆห้องจะมีถุงขยะสำหรับเปลี่ยนในถังขยะทุกวัน และนำออกมาทิ้งข้างหน้าห้องเพื่อให้แม่บ้านนำไปทิ้งก่อนเวลา 3 ทุ่ม มีปรอทไว้ไข้ที่พวกเราจะต้องรายงานส่งคุณหมอทุกๆวันก่อนเวลา 10 โมงเช้า นอกจากนี้ก่อนพวกเราจะได้กุญแจห้องในวันแรก ทุกคนจะได้รับคิวอาร์โค้ดสำหรับการเข้ากลุ่มไลน์ ที่คุณหมอ พยาบาล และเจ้าหน้าที่จะใช้แจ้งข่าวสารต่างๆ รวมถึงสำหรับพวกเราในการแจ้งอาการที่อาจจะเกิดขึ้นได้อีกด้วย รวมไปถึงกลุ่มไลน์สำหรับการสั่งอาหารและของใช้จากทางโรงแรมเพิ่มเติม และเมื่อกักตัวครบ 7 วันก็จะมีการเรียกตรวจโรค Covid-19 เป็นการ swab เก็บเอาเนื้อเยื่อตรงส่วนลำคำและภายในจมูก ผลปรากฏว่าพวกเราทุกคนผลเป็นลบ ไม่มีใครติดโควิด สุขภาพแข็งแรงทุกคนค่า J เมื่อกักตัวครบ 14 วัน พวกเราก็สามารถกลับบ้านได้ในวันที่ 4 พ.ค. (เริ่มกักตัววันที่ 1 วันที่ 20 เม.ษ.) เนื่องมาจากในช่วงนั้นยังไม่มีมาตรการคลาย Lockdown ในการเดินทางข้ามจังหวัดเป็นสิ่งที่ต้องเตรียมตัวล่วงหน้า ต้องเตรียมเอกสารเพื่อนำไปแสดงกับเจ้าหน้าที่ รวมถึงผู้ปกครองที่เดินทางมารับโดยเฉพาะจากจังหวัดที่อยู่ห่างไกลออกไป เมื่อกลับถึงบ้านแล้วอาจจะต้องมากักตัวที่บ้านอีก จึงเป็นการยากมากๆ ในความคิดส่วนตัวของเรานะคะ แต่โชคดีมากๆที่ทางกองอำนวยการมีบริการส่งพวกเราที่ศูนย์ราชการต่างๆ ของแต่ละจังหวัดโดยรถบัสและรถตู้ ผู้ที่ประสงค์จะกลับกับทางการจึงสามารถแจ้งไปกับเจ้าหน้าที่ได้ เราก็เลือกทางนี้ค่ะ แล้วในที่สุดในวันที่ 4 พ.ค. เราก็ได้กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยและได้ทานส้มตำข้าวเหนียวไก่ย่างนัวกันกับอาหารอีสานอื่นๆเรียบร้อยแล้วค่ะ แซ่บหลายค่า J

ภาพอาหารที่ทางโรงแรม Ambassador จัดให้พวกเรา โดยจะนำอาหารและของใช้ที่จำเป็นมาว่างที่โต๊ะหน้าห้องทักวัน 3 เวลา เช้า เที่ยง เย็นค่ะ

สุดท้ายนี้ เราอยากจะขอขอบคุณพี่ๆจากสถานทูต คุณหมอ เจ้าหน้าที่ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทุกๆหน่วยงาน ทุกๆท่าน จากใจจริงๆเลยนะคะ ที่ให้ความช่วยเหลือและดูแลพวกเราทุกคนให้ได้เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยอย่างดีที่ที่สุด และทำให้การเดินทางในครั้งนี้เกิดขึ้นได้ ถึงแม้ว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้จะทำให้พวกเรานักเรียนแลกเปลี่ยนต้องกลับบ้านเร็วกว่ากำหนด แต่สำหรับการได้มีโอกาสนั่งเครื่องบินไฟลท์พิเศษกลับบ้านในครั้งนี้ก็ถือเป็นประสบการณ์ที่พิเศษ และหาไม่ได้จากที่ไหนเลยจริงๆค่ะ ^^

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19 (ตอน-1)

2020-07-09

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19 (ตอนที่ -1)

สวัสดีค่า เราชื่อ น.ส. กานต์พิชชา *** นะคะ ชื่อเล่นว่า แอม เราเป็นนักเรียนทุนเต็มจำนวนไปแลกเปลี่ยนที่ประเทศสหรัฐอเมริกาของโครงการ YES Thailand รุ่นที่ 26/33 ปี 2019-2020 ค่ะ วันนี้จะมาขอเล่าประสบการณ์การนั่งไฟลท์พิเศษ* ที่เรียกได้ว่า rare และ unique มากถึงมากที่สู๊ดดดค่ะ555 จากประเทศสหรัฐอเมริกากลับประเทศไทยในวันที่ 19 เมษายน 2563 ในช่วงวิกฤตโควิด-19 ให้ทุกคนอ่านกันค่ะ :))

ในช่วงที่เรายังอยู่ในสหรัฐฯ ( Grundy County, Tennessee) มีการปรับตัวอย่างไร ผู้คนมีการเปลี่ยนการใช้ชีวิตหรือเปล่า เรามีความกังวลมากมั้ย อย่างไร?

ตอบ : เราโชคดีอย่างมากส่วนหนึ่งคือ พื้นที่ที่เราอยู่ในสหรัฐฯ ไม่ใช่พื้นที่แบบเมืองใหญ่เลย แบบถึงขั้นเรียกว่า อยู่ในป่าเลยก็ว่าได้ค่ะ ดูจาก Google Earth ไม่เห็นบ้านเราอะ เห็นแต่ถนนใหญ่ที่ใกล้ที่สุด ซึ่งก็ไม่ใกล้บ้านเราเท่าไหร่ เพื่อนที่รร.ถามว่าบ้านอยู่ที่ไหนยังตอบยากเลยค่ะ5555 โฮสบอกเราว่าจริงๆแล้วเราก็อยู่แบบ “In the middle of nowhere, lol” เราอยู่ในที่ๆไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ หรืออินเทอร์เน็ตเลย รอบๆบ้านมีภูเขาล้อมรอบ แทบไม่มีคนอื่นๆอยู่ใกล้ๆเลยสักนิดค่ะ เลยไม่ค่อยกังวลมากเท่าไหร่เลยค่ะ ในช่วงก่อนกลับมากิจวัตรของเราในแต่ละวันก็คือเรียนออนไลน์ ทำงานที่คุณครูที่รร.มอบหมายให้และช่วยโฮสทำงานบ้านนอกบ้าน โฮสแด๊ดของเราทำงานจากที่บ้านอยู่แล้วเลยไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่ สวนโฮสมัมของเราเป็นครู เขาก็มีการประชุมออนไลน์ และสั่งงานนักเรียนออนไลน์ ในการต้องมากักตัวอยู่ที่บ้าน ผู้คนมีการเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตคือ โดยปกติผู้คนส่วนใหญ่แถบนี้จะไปโบสถ์กันทุกวันอาทิตย์ แต่เมื่อเกิดโควิด มีมาตรการออกมาว่าไม่สามารถไปชุมนุมกันทางศาสนาได้ จึงมีการไลฟ์สดพิธีการในโบสถ์ทาง Facebook แทน ในร้านอาหาร fast food เช่น ร้าน Chic Fill’a เปิดบริการแค่แบบ Drive Thru คือไม่เปิดรับผู้คนให้ไปนั่งทานในร้านได้ ร้านขายของ ห้างสรรพสินค้าจำกัดจำนวนลูกค้าที่เข้าร้าน คนอเมริกันบางส่วนมีการใส่หน้ากาก จากที่เราเห็นได้ในเมือง แต่ก็มีส่วนมากที่ไม่ใส่ แต่โฮสแฟมมิลี่ของเราดีกับเรามากๆค่ะ เย็บหน้ากากให้กับเราสำหรับใช้เดินทางช่วงก่อนกลับบ้าน ทั้งๆที่เขาไม่เคยทำมาก่อน แต่ก็พยายามศึกษาและเย็บหน้ากากให้เราค่ะ

1. รายละเอียดการเดินทาง My Journey back Home :))

การเดินทาง

อย่างที่ทุกคนทราบกันดีว่าโรค Covid-19 ได้ส่งผลกระทบต่อทุกๆคนทั่วโลก และทุกๆกิจกรรมที่มีกำหนดไว้ว่าจะเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ ให้หยุดชะงัก เลื่อนหรือยกเลิกไป เช่น คอนเสิร์ต, การฉายภาพยนตร์, การแข่งขันกีฬา ในหลายๆโรงเรียนในพื้นที่ที่ระบาดหนักในสหรัฐฯ ได้มีการยกเลิกการมารร.ในระยะเวลาที่เหลือของปีการศึกษา และเปลี่ยนเป็นการเรียนรู้ทางออนไลน์ที่บ้านแทน แน่นอนว่าโรคระบาดนี้ก็ได้ส่งผลกระทบไปถึงพวกเรานักเรียนแลกเปลี่ยนด้วยค่ะ ประมาณกลางถึงปลายเดือนมีนาคม นักเรียนแลกเปลี่ยนหลายๆคนได้ตัดสินใจกลับประเทศของตนเอง ในช่วงที่ยังพอหาไฟลท์บินกลับได้อยู่บ้าง และเป็นช่วงที่สถานการณ์การระบาดในสหรัฐยังอยู่ในช่วงการเริ่มต้น และยังไม่ถึงจุดสูงสุด รวมถึงประเทศไทยยังไม่ได้ออกมาตรการพิเศษที่จำกัดจำนวนคนเข้าประเทศ และยังสามารถเดินทางกลับได้ จึงมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่เดินทางกลับประเทศไทยและต้องยอมกักตัวที่บ้านของตนเองเป็นเวลา 14 วัน ในตอนนั้นเราได้ตัดสินใจอยู่ที่สหรัฐฯต่อ พอเข้าสู่เดือนเมษายน ทุกรร. ในสหรัฐฯได้ประกาศให้การเรียนการสอนเป็น online learning จากที่บ้านของตนเองทั้งหมด ซึ่งทั้งนักเรียนและคุณครูต่างก็เรียน ทำการบ้าน และมอบหมายงานจากที่บ้านทั้งหมด ย้อนกลับไปในตอนแรกที่นักเรียนแลกเปลี่ยนหลายๆคนได้ตัดสินใจกลับบ้าน หรือโครงการมีการบังคับให้กลับ เราก็ตัดสินใจอยู่ที่สหรัฐฯต่อ (โครงการต่างประเทศเราไม่ได้บังคับ) เพราะตอนนั้นเราก็คิดว่าสถานการณ์น่าจะดีขึ้นและรร.จะกลับมาเปิดเป็นปกติก่อนจะจบปีการศึกษาในปลายเดือนพฤษภาคม และในตอนนั้นรร.ของเราในรัฐ Tennessee ยังไม่ได้ประกาศให้การศึกษาในช่วงเดือนที่เหลือนี้เป็น online learning แต่สุดท้ายในต้นเดือนเมษายน ปรากฎว่า รร.ไม่มีแนวโน้มที่จะกลับมาเปิดเป็นปกติในเร็ววัน รู้ตัวอีกทีก็ไม่มีไฟลท์กลับเสียแล้ว หลายๆประเทศปิดพรมแดนของตน เช่น ประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นทางผ่านในการเดินทางไปหลายๆ ประเทศในทวีปเอเชีย หลายๆสายการบินยกเลิกเที่ยวบิน จนกระทั่งเราได้ทราบข่าวจากทางโครงการ YES ว่าจะมีไฟลท์เหมาลำ หรือที่เรียกกันว่า charter flight ที่จะไปรับทหารสหรัฐฯ ที่ประจำการอยู่ที่อู่ตะเภา ประเทศไทย กลับไปยังสหรัฐฯ

ทางโครงการจึงได้มีการประสานกับทางรัฐบาล

ร่วมกันกับสถานเอกอัครราชทูตไทย และสถานกงสุลใหญ่ทั้ง 3 แห่งในสหรัฐฯ ได้แก่ สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงวอชิงตัน สถานกงสุลใหญ่ ณ นครลอสแอนเจลิส สถานกงสุลใหญ่ ณ นครชิคาโก และสถานกงสุลใหญ่ ณ นครนิวยอร์ก ร่วมกับทีมประเทศไทย ช่วยคนไทยที่ติดค้างกว่า 400 คน รวมถึงพวกเรานักเรียนแลกเปลี่ยนที่ต้องการเดินทางกลับประเทศ ได้กลับบ้านกันตั้งแต่วันที่ 17-19 เม.ย. 2563

1.1 Domestic flight ไฟลท์ภายในประเทศ (Nashville – Dallas FW)

โฮสและเพื่อนจากเวียดนามมาส่งไปขึ้นเครื่องที่สนามบิน Nashville 6 โมงเช้า, ขอถังใส่น้ำตาได้มั้ย….

ไฟลท์ของเราเป็นวันที่ 19 เม.ย. ไฟลท์นี้เป็นไฟลท์ของสายการบิน Omni International (OAI) จะเป็นไฟลท์ที่บินจากสนามบินยักษ์ใหญ่ Dallas Fort Worth รัฐ Texas ตรงไปถึงปลายทาง อู่ตะเภา ประเทศไทยเลย ซึ่งหาไม่ได้เลยในไฟลท์ปกติ rare มากค้าา ><” ไฟลท์ตรงจากเมกาถึงไทยแบบนี้ที่รู้มาไม่มีมานานแล้วปกติจะต้องมีการเปลี่ยนเครื่องที่ใดที่หนึ่งขึ้นอยู่กับเส้นทาง ส่วนใหญ่เป็นประเทศญี่ปุ่นค่ะ อย่างไรก็ตามไฟลท์นี้ จะต้องจอดพัก 2 ครั้ง 2 ที่ ได้แก่ Honolulu, Hawaii และ Okinawa, Japan โดยตามที่พวกเราได้รับข้อมูลมาในตอนแรกคือพวกเราไม่ได้ลงเครื่องและให้นั่งอยู่บนเครื่องตลอดเวลา แต่ทางเขาก็ให้ลงครั้งหนึ่งค่ะที่ฮาวาย ไปเข้าห้องน้ำ และนั่งรอใน lounge ที่มีทหารอมเริกันยืนถือปืนคอยเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ด้วย เราก็ตื่นจากการหลับยาวๆ ตาปูดๆ หน้าโทรมๆ ออกจากเครื่องไปนั่งรอที่สนามบิน (นี่ก็ตื่นเต้นมากก คุ้มละค่ะได้ลงฮาวายด้วย55555) โอเคเข้าเรื่องต่อ..

พวกเราบินจากเมือง Dallas รัฐ Texas ตรงมาไทย ไม่มีการแวะเปลี่ยนเครื่อง ดังนั้นสนามบิน Dallas จึงเป็นจุดรวมพลของพวกเราคนไทยจากทั่วสารทิศในอเมริกาที่ประสงค์จะบินกลับไฟลท์นี้ค่ะ เรามาแลกเปลี่ยน ที่รัฐ Tennessee ก็ต้องบินไฟลท์ในประเทศจากเมือง Nashville เมืองหลวงของ รัฐ TN มาลงที่เมือง Dallas, Texas ก็โชคดีค่ะ โครงการได้จัดการเรื่องไฟลท์ภายในประเทศให้ได้ไฟลท์ 7 โมงเช้า และได้เจอเพื่อนจากโครงการ YES คนนึงด้วย

เรากับใบหม่อนที่สนามบิน Nashville ดีใจมากเจอคนไทยค่ะ55555

เรามาถึง Dallas แต่เช้า ลงเครื่องปุ๊ปก็ตรงไปที่ gate ที่เราจะเช็คอินเลย ไปตั้งแต่ยังไม่มีคนมาจนกระทั่งมีคนเต็มพื้นที่ คิดว่ายังไงก็ต้องเกิน 200 คนค่ะ ทั้งหมดนั้นคือ คนไทย ซึ่งเป็นภาพที่แปลกมากค่ะ จนอดถ่ายรูปเก็บไว้ไม่ได้ โดยปกติสนามบิน Dallas จะเป็นสนามบินที่ใหญ่มากๆ ที่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายเชื้อชาติเดินสวนกันเต็มไปหมด มี sky link ไว้สำหรับเดินทางภายในสนามบิน และ มีหลายโซนมากๆ แต่นี่ไงคะที่บอกว่า unique ก็คือตรง gate ที่เราอยู่มีแต่คนไทยล้วนๆค่ะ นั่งทานกระเพราที่ทางสถานทูตแจก มองไปรอบๆ บรรยากาศนี่นึกว่าอยู่ไทยแล้วเลยค่ะ ^^

บรรยากาศสนามบินตอนช่วง 7 โมงเช้าที่ Gate ไม่มีคนเลยค่ะ

1.2 นั่ง chill ที่สนามบิน Dallas จนถึงประมาณ 6 โมงเย็น (ประมาณ 8 ชม.)

ฟังดูเหมือนนานแต่จริงก็ไม่นานเลยค่ะ นั่งแชร์ประสบการณ์ที่ผ่านมากับเพื่อนที่นั่งด้วยกัน คุยกับโฮส พ่อแม่ เพื่อน นั่งทานข้าว แป๊ปเดียวก็ถึงเวลาเช็คอิน แล้วพวกเราจึงไปเช็คอินกับไฟลท์จริงๆ ของพวกเราที่จะพาพวกเรากลับประเทศไทยกัน ซึ่งคนที่นั่งเครื่องบินลำนี้เป็นคนไทยทั้งหมด ประกอบไปด้วยนักเรียนแลกเปลี่ยนจากโครงการต่างๆ รวมถึงโครงการ YES ของพวกเราด้วยประมาณ 22 คน ส่วนหนึ่งเป็นประชาชนทั่วไป คนทำงานและนักศึกษา หลากหลายวัย รวมถึงพระภิกษุสงฆ์

ในระหว่างที่นั่งรอทางสถานทูตได้มีบริการตรวจวัดไข้และออกใบรับรองแพทย์ให้สำหรับผู้ที่ไม่ได้นำมาด้วย รวมถึงมีการแจกถุงอาหารว่างและขนมไว้สำหรับทานในช่วงที่นั่งรอและถุงข้าวกะเพราที่เราประทับใจจนไม่ลืม เป็นสิ่งที่โหยหามากค่ะ กะเพราหมูสับไข่ดาวบ้านเรา55555 คิดถึงมาก เราและเพื่อนอีก 2 คนตัดสินใจไปนั่งที่ค่อนข้างห่างจากกลุ่มคนที่ยืนอยู่รวมๆกันเป็นกลุ่มใหญ่ แต่พี่ๆจากสถานทูตก็มีการดูแลที่ทั่วถึงมากๆ มีการเดินมาไกลมากกกค่ะ มาถามพวกเราว่าได้ถุงข้าวหรือยัง ได้เข้ากลุ่มไลน์ใหญ่สำหรับคณะเดินทางคณะนี้หรือยังเพื่อแจ้งข่าวสารต่างๆ แล้วก็คอยกำชับจัดระบบเรื่องการเว้นระยะห่าง ไม่ให้กระจุกกันเกินไป และคอยดูแลพวกเราในทุกๆเรื่อง ประทับใจมากๆค่ะ เราเชื่อว่าพี่ๆจากสถานทูตเป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากๆสำหรับหลายๆคนที่ได้พบเห็น ได้สัมผัสการทำงานและการดูแลอย่างใกล้ชิดแบบนี้ คิดว่าวันหนึ่งคงดีถ้ามีโอกาสได้ทำงานช่วยเหลือคนไทยในต่างแดนเหมือนพี่ๆเขาบ้าง… J

ถุงขนมว่างและข้าวกะเพราจากพี่ๆสถานทูตที่ประทับใจมากๆค่ะ ^^

ภาพหน้าจอที่ไม่คุ้นตาเลยจริงๆค่ะ “Royal Thai Embassy” ตราครุฑ ณ สนามบิน Dallas, TX

ช่วงบ่าย 3 กว่าค่ะ ต่อแถว check in แถวยาวมากกกกก คนไทยล้วนๆค่ะ

ยังไม่จบนะคะ… ติดตามอ่านตอน 2 เร็วๆ นี้ค่ะ

Adventure Time With Covid-19

2020-04-28

Adventure Time With Covid-19

ใบพลู USA-Year 2019-2020 รุ่น 26/33

Exchange Student America Year 2019-2020 YES 26/33

Adventure Time With Covid-19

เดือนสิงหาคมของปี 2019 ฉันอยู่ในสถานะนักเรียนในโครงการแลกเปลี่ยนขององค์กรต่างประเทศ (EDU) ผ่านโครงการ YES และได้เข้าเรียนที่ Mission Heights Preparatory Public High School ใน Casa Grand รัฐ Arizona America โดยมีครอบครัว Baisch เป็น Host Family และมี roommate เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มาจากประเทศ Spain

ในระหว่างที่เรียนหนังสือ และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น ด้วยวัฒนธรรมและความเป็นอยู่ที่แตกต่างกัน การดำเนินชีวิตจึงต้องปรับเปลี่ยนไปด้วย แต่ด้วยคำสอนและกำลังใจจากแม่ และการเตรียมตัวเตรียมใจตั้งแต่ก่อนเดินทางที่จะต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลง ทำให้ฉันสามารถปรับตัวให้อยู่ได้ในเวลาไม่นานนัก ทุกอย่างดำเนินมาจนเหลือเวลาอีกประมาณ 3 เดือน ก่อนจบโครงการ…

… เกิดการระบาดของเชื้อ Corona-virus (COVID-19) ไปทั่วโลก เรื่องที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนก็เกิดขึ้นกับฉัน และนักเรียนในโครงการแลกเปลี่ยนด้วย นั่นคือ องค์กรต่างประเทศ แจ้งว่าต้องการปิดโครงการ และส่งนักเรียนแลกเปลี่ยนกลับประเทศของตนเองทั้งหมดพร้อมทั้งกำหนดวันให้ฉันต้องเดินทางกลับอย่างกระทันหัน ทั้งที่ฉันยังเหลืออีก 3 วิชาที่ต้องเรียนเพื่อให้จบ Grade12 และฉันต้องการ Diploma กลับมายื่นเข้ามหาวิทยาลัยในประเทศไทย ทุกอย่างดูฉุกละหุก เร่งรีบ และถูกกดดันให้ต้องเดินทางกลับไทยบนความไม่พร้อมหลากหลายประการด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นการจองเที่ยวบิน การต้องถือปฏิบัติตามกฎใหม่ของการเดินทางเข้าประเทศไทยที่ต้องมีเอกสารทางการแพทย์ Fit to Fly และเอกสารรับรองการเดินทางกลับไทยจากสถานฑูตไทย ซึ่ง ณ ขณะนั้นฉันไม่สามารถหาคลินิกที่ไหนใน Casa Grand หรือที่ Phoenix รับตรวจและออกใบรับรอง Fit to Fly ได้เลย โดยที่องค์กรต่างประเทศก็เคร่งครัดให้ฉันต้องเดินทางกลับไทยตามกำหนดการของเขา และถึงแม้ว่า YES จะพยายามหาเที่ยวบิน และประสานงานกับองค์กรต่างประเทศให้ทราบถึงปัญหาอุปสรรคที่ต้องใช้เวลาจัดการก่อน ก็ไม่เป็นผล มันจึงทำให้ฉันต้องเผชิญกับเรื่องต่างๆ ทั้งดีและไม่ดีในเวลาเดียวกัน จากประสบการณ์จริง ชีวิตจริง และไม่ได้มีบรรจุไว้ในตำราเรียนเล่มไหน ๆ มันจึงเป็นความทรงจำที่ฉันอยากบันทึกไว้ ดังต่อไปนี้

Start Journey On March 21, 2020 – Phoenix Sky Harbor International Airport ✈ DFW (Dallas/Fort Worth) เมื่อมาถึงสนามบิน ในวันนั้นสนามบินโล่งมาก ขณะที่ฉัน Check- in เรียบร้อยและเดินเข้าไปที่ด้านในของสนามบิน ตอนนั้นมีผู้โดยสารคือฉันคนเดียว กับเจ้าหน้าที่สนามบิน ทุกอย่างดูดี ฉันดีใจโทรบอกแม่ว่าได้เดินทางแล้ว ถ่ายรูปตั๋วเที่ยวบิน และ Boarding Pass อวดแม่ และส่ง line ให้พี่หน่อย YES ด้วยความดีใจ แม่เตือนว่าตลอดการเดินทางให้ฉันใส่ Mask และสวมถุงมือ (ณ เวลานั้นหาซื้อถุงมือไม่ได้แล้ว แต่พนักงานจากร้านขายกระเป๋าเดินทางใจดีแบ่งให้ฉัน 10 ชิ้น..โชคดีจริง ๆ) แต่ไม่นานความตื่นตกใจก็เกิดขึ้นกับฉันอีก เมื่อผ่านการตรวจตั๋วบิน หนังสือเดินทาง และขึ้นเครื่องแล้ว ขณะกำลังเดินไปหาที่นั่งพบว่าสายการบินที่ YES จองตั๋วให้ ออก Boarding Pass ผิด..ไม่ใช่ชื่อของฉัน เเต่ไปซ้ำกับชื่อของผู้โดยสารคนอื่น..อะไรอ่ะ! แล้วทำไมพนักงานสายการบินให้ฉันผ่านการตรวจตั๋วและหนังสือเดินทางขึ้นมาบนเครื่องได้..ฉัน งง..นะ ฉันไม่เคยเฉลียวใจ และไม่เคยคิดว่าสายการบินจะผิดพลาดแบบนี้

เมื่อฉันไปถึงที่ DFW Dallas/Fort Worth ฉันไปคุยกับพนักงานสายการบิน เพื่อขอให้แก้ไขตั๋วบิน และ Boarding Pass ให้ฉัน เเต่พนักงานคนนั้นไม่ยอมเเก้ไขให้ เขาให้เหตุผลว่า ฉันไม่มีใบรับรองเเพทย์ และใบรับรองการเดินทางจากสถานฑูตไทย ฉันได้แจ้งเขาว่า ณ วันที่ฉันเดินทาง กฎ Fit to Fly ยังไม่มีผลบังคับใช้ และฉันพยายามเจรจาต่อรองอยู่หลายครั้ง เเต่พนักงานคนนั้นก็ไม่ยอม ฉันได้โทรไปปรึกษา YES ให้ช่วยเจรจาเกี่ยวกับเอกสารที่สายการบินต้องการ เเต่สายการบินก็ยังไม่ยอมอยู่ดี จนกระทั่ง YES ให้เบอร์โทรศัพท์ของสถานกงสุลไทย ณ กรุงวอชิงตัน แก่ฉัน ฉันได้โทรหาพี่ปอนด์ (สำนักกงสุลไทย ณ กรุงวอชิงตัน) และเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง พี่ปอนด์ (สำนักกงสุลไทย) ขอเจรจากับสายการบินอีกครั้ง เเต่สายการบินยังยืนยันไม่ยอมให้ฉันเดินทางต่อ

ในระหว่างที่พยายามเจรจาก็พบว่ามีเพื่อนคนไทยอีกหลายคนที่ติดค้างในสนามบินเพราะเดินทางต่อไม่ได้ ในระหว่างนั้น ฉันเครียดมาก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้กลับไทย ฉันเดินไปรอบ ๆ สนามบิน และขณะที่ฉันนั่งรถไฟฟ้าของสนามบินเพื่อไปรับกระเป๋าจาก Terminal:A ไปที่ Terminal:D ใช้เวลาประมาณ 30 นาที ฉันได้รับทราบจากพี่ปอนด์ (สำนักกงสุลไทย) ว่ามีพี่ผู้หญิงซึ่งเป็นคนไทยอีกคนหนึ่ง (พี่โย) ติดค้างใน DFW Dallas/Fort Worth เดินทางต่อไม่ได้เช่นเดียวกับฉัน และให้ไปเจอกัน ณ จุดที่พี่ปอนด์ (สำนักกงสุลไทย) ระบุให้ จากนั้นพี่ปอนด์ (สำนักกงสุลไทย) ได้ประสานงานไปที่สมาคมไทยใน Texas มีคุณลุงตุ้มและคุณป้าติ๋ม มารับฉันกับพี่โยไปหาหมอเพื่อขอใบรับรองเเพทย์ พาไปซื้ออาหาร เเละผลไม้ที่ Supermarket (ตั้งแต่มาถึง DFW ฉันยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องหลายชั่วโมงแล้ว เพราะกินไม่ลง) รวมทั้งพาไปหาที่พัก (Holiday Inn Dallas-Richardson) ในระหว่างที่ยังไม่รู้ว่าจะได้เดินทางเมื่อไร และอย่างไร

March 21-24, 2020 ในระหว่างที่ฉันอยู่ใน Texas คุณลุงตุ้มและคุณป้าติ๋ม ให้ความช่วยเหลือดูแล และอำนวยความสะดวกทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นติดตามการออกใบรับรองการเดินทางจากสถานกงสุลไทย พาฉันและพี่โยกลับไปที่สนามบินเพื่อให้สายการบินเปลี่ยนเที่ยวบิน และออก Boarding Pass ใหม่ (ฉันได้เที่ยวบินในวันที่ March 24,2020) ดูแลเรื่องอาหารการกินของฉันและพี่โย ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหารไทยมาให้ฉันและพี่โยที่โรงแรม หรือไม่ก็พาไปที่ร้านอาหารไทย

March 24, 2020 ตอนเช้าของวันนี้ คุณลุงตุ้มขับรถมารับฉันและพี่โยไปส่งที่สนามบิน ฉันเดินไป Check-in และก็มีปัญหาเกิดขึ้นอีกครั้งนึงจนได้ เพราะใบรับรองเเพทย์ไม่มีคำว่า Fit to Fly ทางสายการบินไม่ยินยอมอีก คุณลุงตุ้มช่วยเจรจาก็ไม่เป็นผล ซึ่งในตอนนั้นเหลือเวลาที่จะขึ้นต้องไปขึ้นเครื่องอีกเเค่ 2 ชั่วโมง คุณลุงตุ้มตัดสินใจพาฉันกับพี่โยซิ่งกลับไปที่คลินิกเพื่อให้หมอเขียนใบรับรองเเพทย์ใหม่ ให้มีคำว่า Fit to Fly และพาฉันกับพี่โยกลับไปที่สนามบิน DFW Dallas/Fort Worth ได้ทันเวลาขึ้นเครื่องอย่างฉิวเฉียด ฉันจึงได้เดินทางจาก DFW Dallas/Fort Worth ✈ NRT Tokyo

หลังจากที่เดินทางไปถึงสนามบิน NRT Tokyo เป็นจุด Transit กลับไทย ฉันโทรบอกแม่ว่า “รออีกแป๊บนะ จะได้เจอกันแล้ว” แม่บอกว่า “อย่าประมาท อย่าเพิ่งดีใจมากนัก เพราะไม่รู้ว่าจะมีอุปสรรคอะไรอีก” ที่ NRT Tokyo ฉันเจอเเต่เพื่อนร่วมเดินทางที่เป็นคนไทย ก่อนขึ้นเครื่องบินก็จะมีพนักงานสายการบินมาขอตรวจใบรับรองเเพทย์ เเละใบรับรองการเดินทางของสถานฑูตไทย หลังจากนี้อีกประมาณ 7 ชั่วโมง ฉันจะได้เจอกับแม่แล้ว

March 25, 2020 – เวลา 23.17 น. (เวลาประเทศไทย) ฉันก็มาถึง Suvarnabhumi Airport_ (เย้… ฉันได้กลับบ้าน หาแม่แล้ว) เมื่อมาถึง Suvarnabhumi ยังต้องผ่านขั้นตอนการคัดกรองก่อน ดังนี้

จุดที่1 – ลงทะเบียนการใช้ App AOT
จุดที่2 – ตรวจการลงทะเบียน App AOT
จุดที่3 – วัดไข้ ตรวจใบรับรองการเดินทางของสถานฑูตไทย และ ใบรับรองแพทย์ (ใช้ Passport)
จุดที่4 – วัดไข้ กรอกใบตรวจคนเข้าเมือง สถานที่จะไปกักตัว 14 วัน
จุดที่5 – ตม. ตรวจละเอียด ใช้เวลานาน

หลังจากผ่านจุดตรวจคนเข้าเมืองแล้ว ฉันไปรับกระเป๋า รอนานมากอย่างอดทนพร้อมกับความหิว เเละแล้วก็ไม่ได้รับกระเป๋า เพราะกระเป๋ายังติดอยู่ที่ DFW Dallas/Fort Worth เลยต้องไปทำเอกสารลงทะเบียนการรับกระเป๋าที่เคาน์เตอร์การบินไทย และอีก 3 วันต่อมา การบินไทยได้ทำการจัดส่งกระเป๋ามาให้ฉันที่บ้าน

April 17, 2020 ฉันผ่านการครบกำหนดกักตัว 14 วันแล้วและเป็นวันที่ฉันได้ทบทวนเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า “ในความโชคร้าย ฉันยังมีความโชคดี” ฉันจึงเขียนบันทึกฉบับนี้ จากประสบการณ์มากมายที่ไม่มีในตำราเรียน ฉันโชคดีที่ได้รู้จักกับผู้ใหญ่ใจดี มีเมตตาอย่างคุณลุงตุ้มและคุณป้าติ๋ม (สมาคมไทยในเท็กซัส) รวมทั้งพี่ปอนด์ (สถานกงสุลไทย ณ กรุงวอชิงตัน) ที่ให้ความช่วยเหลือยามที่ฉันเคว้งคว้าง พบกับความยากลำบาก ได้พบเจอพี่โยเพื่อนร่วมชะตากรรมร่วมกันที่ Texas ซึ่งถ้าไม่มีเหตุการณ์ระบาดของ COVID-19 ฉันคงไม่ได้เจอพวกเขา

คุณลุงตุ้มและคุณป้าติ๋ม (สมาคนไทยในเท็กซัส) และพี่โย

ฉันได้รับความห่วงใย และความพยายามทุกทางที่จะช่วยเหลือฉันจากป้าแหม่ม (Kanpiro Vanicho), พี่หน่อย พี่แซม และพี่ ๆ ทุกคนจาก YES Agent ฉันได้กลับบ้าน..ได้กลับมาอยู่กับคนที่ฉันรักและเขารักฉันอย่างแม่กบ คนที่คอยบอกให้ฉันเข้มแข็ง และตั้งสติกับทุกปัญหา คนที่บอกกับฉันว่า “ทุกเหตุการณ์ ทุกปัญหาอุปสรรคที่เกิดขึ้น ณ วันนั้น เมื่อผ่านมันมาได้ ต่อไปวันข้างหน้าไม่ว่าจะเจอกับปัญหาอุปสรรคใดๆ มันจะเป็นเรื่องชิลล์ๆ สำหรับฉัน” ฉันไม่แน่ใจว่าจะเป็นตามที่แม่บอกหรือเปล่า ฉันรู้แค่ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับฉันในครั้งนี้จะเป็นความทรงจำที่ฉันไม่ลืมมันเลย ..ตลอดไป

ปัจจุบัน ฉันได้กลับไปเรียนหนังสือที่เหลืออีก 3 วิชาทาง online กับ Mission Heights Preparatory Public High School หลับบ้าง เรียนบ้าง ตั้งแต่ 4 ทุ่ม ถึงประมาณ ตี 5 ของวันถัดไป..

ขอบคุณทุกคน..จากใจจริง ๆ ค่ะ
Jeff & Sara Baisch (Host Family)
Kanpirom Vanicho (Aunt)
Pann Sribhen & Pacharee Sribhen (Thai Texas Association)
Pound Saengcharnchai (Royal Thai Embassy, Washington DC)
YES Thailand

รีวิวการเดินทางไปอเมริกา 2019 สุวรรณภูมิ(BKK) –> Narita (Japan) –> Dallas (Texas)–> BNA (Nashville)

2019-08-10

รีวิวการเดินทางไปอเมริกา 2019

สุวรรณภูมิ(BKK) –> Narita (Japan)

วันนี้เป็นวันที่ 26 ก.ค. ปี 2019 เป็นวันที่เราจะต้องเดินทางไปอเมริกาแล้ว เราโชคดีมากๆที่มีเพื่อนเดินทางไปด้วยกันจนถึงปลายทางด้วยกัน 3 คน คือมีน้องนอร์ธ, เอม แล้วก็เรา พี่ที่ YES นัดพวกเรา 3 คนไปเจอกันที่เคาน์เตอร์ R ชั้น 4 ตอนตี 5 ที่สนามบินสุวรรณภูมิ เรากับพ่อแม่ไปถึงที่นั่นประมาณตี4 ครึ่ง ก็นั่งกินแซนวิชรอ จากนั้นพี่ๆก็พาพวกเราไปเช็คอิน สิ่งหนึ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจตอนเช็คอินคือตอนชั่งน้ำหนักกระเป๋าค่ะ ลุ้นเอายิ่งกว่าวันที่1 กับ 16 เลขที่ออกคือ 22.9 kg?? อะไรมันจะฉิวเฉียดขนาดน้านนแต่ก็ยังดีค่ะ ที่ไม่เกินเห้อ- -” โชคดีที่ได้นั่งด้วยกันด้วย แล้วพี่จากทาง YES ก็อธิบายการเดินทางในครั้งนี้ คือพวกเราจะต้องไปลง Narita ญี่ปุ่น ยังไม่ต้องไปเอากระเป๋าโหลด ไปขึ้นเครื่องต่อเลย แต่จะไปเคลมเอากระเป๋าตอนถึง Dallas ที่อเมริกา แล้วก็ผ่านตม. ที่นั่นเลย จากนั้นค่อยเอากระเป๋ากลับเข้าสายพาน บินต่อไปเมือง Nashville รัฐ TN ที่พวกเราจะไปอยู่ ที่ๆ โฮสของพวกเราจะมารับ

หลังจากนั้นพวกเราก็ร่ำลากับพ่อแม่ ญาติของตัวเอง แล้วก็ออกเดินทาง พี่ๆกับพ่อแม่ของเพื่อนอีก 2 คน ยกให้เราเป็นผู้นำในการเดินทางในครั้งนี้ /คิดในใจ ฮะ.. อะไรนะ.. เพราะเราเคยไปอเมริกาแล้ว /ฮะ!!! … ซึ่งบอกตรงๆตอนนั้น ไม่มั่นใจเอาซะเล๊ย555 เพราะตอนที่ไปครั้งนั้นก็ตามๆเพื่อนไป แล้วก็มีคุณครู พี่ๆเจ้าหน้าที่จากทางโครงการไปด้วยกันด้วย แต่ก็เอาวะ ลุยยยย บอกตัวเอง ต้องตั้งสติให้ดี ไม่มั่นใจตรงไหนก็ถาม วางแผนดีๆ เช็คข้าวของทุกที่ที่ไปนั่ง ตั้งสติ!!

Gate ของพวกเราที่ออกเดินทางไปญี่ปุ่นคือ gate f6 สุดทางไปเลย ก็เดินๆตามป้ายไป ถ้าสังเกตดีๆ ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงนะเอาจริงๆ มีป้ายคอยบอกอยู่ตลอดทางเลย พอถึง gate พวกเรา3 คนก็นั่งเล่นทรส. โทรหาเพื่อน, พ่อแม่ของตัวเอง จนใกล้ๆจะถึง board time (ขึ้นเครื่อง) ก็ได้เจอกับเพื่อนนอร์ธ ชื่อ ฟิวเจอร์ ถามไปถามมาคือไปแลกเปลี่ยนที่เมกาเหมือนกัน จะได้ไปอยู่รัฐ Georgia ซึ่งก็ติดกับรัฐ TN เลย ไปกับโครงการ IEE พอตอนขึ้นเครื่อง ก็นั่งข้างหน้าพวกเรา 3 คนที่นั่งด้วยกัน ฟิวเจอร์ไออยู่ตลอดทางเลย เราก็เลยให้คลอเร็ตส์เขา แล้วเราก็ได้คุยกันเล็กน้อย เขาบอกว่าให้เราปลุกด้วยนะตอนใกล้จะถึง แต่สุดท้ายกลายเป็นว่าเหลืออีก 1 ชม. ใกล้จะถึง เขาดันเป็นฝ่ายมาปลุกเราแทน เพราะนอนสบายมาก555 แล้วก็นอนไม่ค่อยหลับเมื่อคืน เลยนอนยาวเลย

พวกเราเดินทางจากกทม.ไปญี่ปั่นใช้เวลา 6 ชม.บนเครื่องบิน ตั๋วที่พวกเราถือเป็นตั๋ว economy แต่ก็สบายสุดๆเลยนะ ไม่ได้ลำบากอะไรเลย ที่นั่งของพวกเราก็ดีด้วยใกล้ห้องน้ำ มีจอข้างหน้าที่นั่งของทุกคน พร้อมหูฟังกับรีโมตจะเล่นเกม ดูหนัง ฟังเพลงก็ได้ ก็ฆ่าเวลาได้ดีเลยทีเดียว เป็นการนั่งเครื่องบินที่สบายมากๆ ข้างๆเป็นคุณตาชาวญี่ปุ่นที่แต่งตัวเรียบร้อยมากๆ เวลาจะขอไปเข้าห้องน้ำ (เพราะเขานั่งริม)ก็ยินดีลุกให้ เป็นคนที่สุภาพมากๆ ลุคที่เห็นจะเป็น typical japanese สุดๆอะ พี่ๆแอร์ชาวญี่ปุ่นก็เป็นมิตรมากๆ ใจดี ยิ้มให้เราตลอด พูดไทยได้ด้วยค่ะ ?? (ดีต่อใจมากค่ะ)ถ้าพี่เขาถามเราภาษาอังกฤษแล้วเราไม่เข้าใจ พี่เขาก็จะพูดภาษาไทย อาหารที่ทางเครื่องเสิฟก็u89มีให้เลือก 2 อย่าง เราเลือกจะกิน แกงมัสมั่นราดข้าว แล้วก็มี ผลไม้ สลัดผักเป็นกับแกล้ม อร่อยมากก ผลไม้สดสุดๆ เป็นการกินอาหารบนเครื่องของเราซึ่งน้อยครั้งจะอร่อย แต่ครั้งนี้ประทับใจมากๆค่ะ แล้วก็มีไอติมรสวานิลลามาเสิฟ ซึ่งเป็นรสโปรด โอ๊ยยยสายการบิน JAL นี้แอมขอให้10เต็ม 10 ไปเลยค่าา5

Narita (Japan) –> Dallas (Texas)

ใช้เวลา 11 ชม.ครึ่ง ครั้งนี้เป็นการนั่งเครื่องสายการบิน American airline จากนาริตะไปเมือง Dallas รัฐ Texas พวกเรามาถึงสนามบินนาริตะตอนประมาณ 4 โมงครึ่ง (16.30) และ boarding time คือ 17.05 อะ วิ่งสิคะรอไร?? ยังไม่รู้ gate ก็ต้องไปดูบนบอร์ดก่อน ละก็เลยได้รู้ว่าต้องไป gate 88 ก็เลยรีบวิ่งไป เพราะบิน 17.55 และเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ได้นั่งรอต่อเครื่องแปปเดียวเท่านั้น ซิมเน็ตก็ยังไม่ได้เสียบใส่เลย เพราะใส่ไม่ได้ใช้ไม้จิ้มจนรูมันจะพังแล่ว?? เห้อมีอยู่ในมือแท้ๆ แต่ใช้ประโยชน์กับมันไม่ได้ ทำตอนอยู่บนเครื่อง ไม้เสียบซิมก็ดั๊นมาหักเอา กะจะนั่งทำดีๆตอนอยู่ญี่ปุ่นก็ไม่มีเวลาได้ทำเลย โชคดีมากที่ใช้ wifi สนามบินได้ ดีจริงๆ ไอเริ้ป Narita airport มั่กๆค่ะ แล้วจากนั้นพวกเราเลยเซย์ goodbye กับฟิวเจอร์ และแยกทางกันตรงนั้น เพราะเขาต่อเครื่องไป LA ตอน 6 โมงเย็น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเวลานิดหน่อย เอมก็รีบวิ่งไปซื้อขนมญี่ปุ่นแถวนั้น และเราก็มีเวลามานั่งชมวิวข้างนอกหน้าต่างและถ่ายรูปสนามบินญี่ปุ่น แน่นอนสิ่งหนึ่งที่ชอบเกี่ยวกับสนามบินของญี่ปุ่นก็คือห้องน้ำ น่ารักที่สุด ดูทันสมัยมาก มีปุ่มกด สายฉีดที่กดเอาไม่ต้องจับ ไฮเทคมาก จนต้องถ่ายรูปมาค่ะ????

Dallas (Texas)—> BNA (Nashville)

ปลายทางแร้วว วู้ววว? Boarding time คือ ประมาณ 6 โมงเย็น ละพวกเราจะไปถึง Dallas ประมาณ 4 โมงเย็น ตามเวลาท้องถิ่นของที่นู่น มีเวลาแค่ 2 ชม.เท่านั้น omg ในการผ่านตม.ซึ่งแถวจะยาวแค่นั้นก็ไม่รู้ ไปเอากระเป๋าที่สายพาน ก็ยังไม่แน่ใจอีกว่าสายพานไหน ซึ่ง เพื่อนเรา 2 คนมีกระเป๋าโหลดคนละ 2 ใบ เราเอามา 1 ใบ ละก็ต้องไปผ่านศุลกากร จากนั้นก็เอากระเป๋าไปเข้าสายพานอีกครั้ง….. จะทันมั้ยเนี๊ยยย คือสิ่งที่คิดมาตลอดทางมา Dallas

@Dallas airport กว่าจะออกจากเครื่องบินได้ ก็ประมาณ4 โมงครึ่ง บอกกับตัวเองไว้เลยว่าสิ่งแรกที่เราจะทำคือ เข้าห้องน้ำ หลังไม่ได้เข้ามา 12 ชม.ได้ เพราะคนเข้าเยอะ + ออกยาก + เหนื่อยมาก นอนมาตลอดทาง แล้วเราก็ได้เข้า เสร็จธุระเรียบร้อย เห็นแถวยาวมากกกก ล้นออกมาจากที่กั้นเลยอะ แต่โชคดีเพราะ นั่นไม่ใช่แถวที่พวกเราจะไปต่อ555 เป็นตม.ของ US กับ Canada citizen (ป้ายสีส้ม)ดีไปอย่างไม่งั้นตกเครื่องแน่?? (ปล. ไม่ได้ถ่ายรูปมาเพราะเจ้าหน้าที่เยอะมาก ไม่น่่าจะอนุญาตให้ถ่ายได้) ก็เดินต่อไปอีกนิดหน่อยจะเจอป้ายสุดท้าย (สีเทา)เป็นป้ายของคนที่ถือวีซ่านร. ค่อนข้างมั่นใจว่าจะเป็นแถวนี้แหละ (แทบไม่มีคน มีประมาณ 2-3 คนต่อเคาน์เตอร์ บางเคาน์เตอร์ก็ไม่มีคนเลย) แต่ก็เข้าไปถามพนักงานก่อนให้แน่ใจอยุ่ดี

“I’m holding J1 visa, should i be lining here?”

“Are you a student?”

“Yes yes.”

“Ok, here.”

แล้วเราก็เข้าไปต่อ ซึ่งเคาน์เตอร์ที่เราไปว่างพอดี เลยได้ไปเจอเจ้าพนักงานทันที เขาก็ถามว่ามาเรียน high school หรอ ถามที่อยู่ host ขอดู ds 2019 สแกนพาสปอร์ต แล้วก็ให้ผ่านเลย ประมาณ5 นาทีก็เสร็จเรียบร้อย ฮู้ววโชคดีไป เร็วกว่าที่คิดไว้เยอะ จากนั้นพวกเราก็ไปช่อง baggage claim ดูจากป้ายไฟลท์เป็นช่อง d7 แล้วก็เอากระเป๋า นอร์ธกับเอมก็ตามมาทีหลัง จากนั้นพวกเราก็เดินผ่าน custom ไป พนักงานผช.ยืนถือปืนด้วย ตอนเดินผ่านต้องถือพาสปอร์ตทุกคน ให้เจ้าพนักงานมองเห็นได้ เสร็จเรียบร้อย พวกเราก็ไป recheck กระเป๋าเข้าสายพานอีกครั้ง จากนั้นพวกเราก็ขึ้นบรรไดเลื่อนไปที่ gate A18 ไป Nashville ซึ่งต้องไปต่อแถวยาวเลย เป็นประตูตรวจกระเป๋า carry on ประตูเดียวไปได้ทุก gate เรากับนอร์ธผ่านได้เรียบร้อย แต่เอมมีสัญลักษณ์ SSSS อยู่บน boarding pass เลยไม่ผ่านมาง่าย เหมือนเป็นตัวบอกว่า ไม่ได้ผ่านการตรวจมาเหมือนเพื่อน ต้องได้รับการตรวจอย่างละเอียดอะไรอย่างงั้น เรากับนอร์ธก็รอ นู่นนี่นั่น แต่สุดท้ายพวกเราก็ต้องช่วยตัวเอง เราไม่เห็นเอมแล้ว ก็เลยเข้าไปถามพนักงานว่าเห็นเพื่อนชั้นมั้ย เธอเจอแบบนี้นู่นนี่นั่น แล้วก็ได้รู้ว่าเขาย้ายเอมไปตรวจอีกที่นึงชื่อ d18? กำลังหาอยู่ เอมก็เดินมาเจอพวกเราก่อน โชคดีมาก โล่งอกไปที555 ตอนนั้นเวลา จะ 6 โมง แล้วถ้าตจำไม่ผิดน่าจะ 17.50 แล้วอะ แล้ว boarding time คือ 17.59 โอเคไม่เป็นไรทันแน่นอน แล้วพวกเราก็ขึ้น skylink ไปเกต A ทั้งหมด (All A gates)ซึ่งเป็นอีกอาคารนึงเลย แล้วก็เดินไปถึง A18 ซักที ภาพที่เห็นก็เป็นทักคนยืนต่อแถวเข้าคิวขึ้นเครื่องกันอีกเหมิอนกับที่นาริตะ ตอนนี้เรากำลังนั่งเครื่องไป Nashville สภาพตอนนี้คืออยากแปรงฟันมาก ?? แล้วก็ง่วง เหนื่อย โคตรเพลีย หนาวขา แต่ก็ต้องทนอะนะ จะถึงแล้วบอกตัวเอง

เจอ Host แล้วคะ ( โฮส Mum/Dad มารับที่สนามบิน)

แอม(YES รุ่น 26/32)

BONJOURRRRRRR! — Let’s go to FRANCE

2019-07-23

BONJOURRRRRRR! — Let’s go to FRANCE

สวัสดีค่า เราเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนประเทศฝรั่งเศสนะคะ ตอนนี้ก็มาอยู่ที่นี่ได้เกือบๆ3เดือนแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมากๆ ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองปรับตัวได้แล้ว ทั้งเรื่องภาษาและการใช้ชีวิต แต่กว่าจะผ่านมาได้นี่ยากกมากกก เพราะมันเป็นภาษาที่3 เราเรียนแผนภาษาฝรั่งเศสมา2ปี ก่อนมาที่นี่ก็เรียนพิเศษเพิ่มอีกแต่บอกเลยว่าพอมาถึงที่นี่คือตายเรียบ ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เราจะมาเล่าประสบการณ์การปรับตัวตั้งแต่วันแรกกัน –

23 août 2018 — « Le nouveau voyage a commencé »

เราถึงปารีสกันเช้าวันที่ 24 พอไปถึงก็มีโครงการ PIE มารับเพื่อไป language camp ในปารีส 9 วัน สนุกมาก ได้เพื่อนต่างชาติเยอะมาก แล้วก็ได้เที่ยวด้วยเพราะในcampจะเป็นแบบเรียนภาษาฝรั่งเศสครึ่งวันอีกครึ่งวันได้ไปเที่ยวต่อแล้ววันสุดท้ายของcampก็จะเป็นวันที่เราได้เจอกับโฮส! ตอนเจอโฮสครั้งแรกนี่แหละคือเรื่องภาษาตายเรียบ ฟังเค้าแทบไม่รู้เรื่องเลย แต่โฮสใจดีมากๆ เค้าก็ช่วยอธิบายคำที่เราไม่เข้าใจให้ –

4 septembre 2018 — Le jour de la rentrée.

ไปโรงเรียนจริงๆ วันแรกกลัวมากๆ จนปวดหัวเลย พอถึงเวลาโฮสซิสก็พาเราไปที่ห้องเรียน เราอยู่ห้อง première L (1L) ซึ่งเทียบกับของไทยคือ ม.5 *Lมาจากคำว่าLittérature(วรรณกรรม) วันนั้นวันแรกเค้าก็แค่แจกตารางสอน แจกหนังสือ แล้วก็แนะนำนิดๆ หน่อยๆ ตอนนั้นมีเพื่อนที่นั่งข้างหลังมาคุยด้วยรู้สึกดีใจมากเพราะตอนแรกเราไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาคุยกับเราด้วยซ้ำ

ตอนนี้เราว่าภาษาเราพัฒนาขึ้นเยอะมาก ทุกคนที่นี่ชมหมด จากที่ช่วงแรกจดอะไรตามไม่ได้เลยตอนนี้จดตามที่เค้าพูดทันแล้ว! ดีใจมาก เรารู้สึกว่าเหมือนอยู่ๆ ไปมันก็ได้เอง น่าจะเพราะสภาพแวดล้อมมันกดดันด้วย เหนื่อยหน่อยแต่พอเราได้แล้วเราจะภูมิใจในตัวเองมากๆ ส่วนเรื่องการใช้ชีวิต พวกวัฒนธรรม เราว่าเราปรับได้ตั้งแต่ประมาณช่วงเดือนแรกแล้ว ภาษามันcomplicatedเลยนานกว่า

สุดท้ายนี้หวังว่าจะชอบกันนะคะทุกคนนนน ขอบคุณค่า

BISOUSSSSS,Nutchanun. นักเรียนแลกเปลี่ยนรุ่น 32 ปี 18/19
Notre-Dame “Les Oiseaux”, Verneuil sur Seine, France

hsep

แลกเปลี่ยนที่อิตาลี …

Recognition Awards

เคปทาวน์-แอฟริกาใต้…

ชีวิตแลกเปลี่ยนในประเทศอิตาลี…

ประสบการณ์นักเรียนแลกเปลี่ยนช่วงโควิด-19 ประเทศอิตาลี

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19 (ตอนที่ -2)

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19

ไฟลท์พิเศษ กลับไทยช่วงวิกฤต Covid-19 (ตอนที่ -1)

ยังไม่จบนะคะ… ติดตามอ่านตอน 2 เร็วๆ นี้ค่ะ

Adventure Time With Covid-19

ใบพลู USA-Year 2019-2020 รุ่น 26/33

Exchange Student America Year 2019-2020 YES 26/33

คุณลุงตุ้มและคุณป้าติ๋ม (สมาคนไทยในเท็กซัส) และพี่โย

รีวิวการเดินทางไปอเมริกา 2019

BONJOURRRRRRR! — Let’s go to FRANCE

ประสบการณ์นักเรียนแลกเปลี่ยนช่วงโควิด-19
ประเทศอิตาลี